نقش واسطهای یادگیری خودتنظیمی در رابطه بین نیازهای اساسی روانشناختی و تعللورزی تحصیلی در دانشجویان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزش عالی، گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
2 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد یزد، یزد، ایران
4 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
doi
10.30495/jinev.2022.1917521.2363چکیده
تعللورزی تحصیلی یکی از مشکلات قابل مشاهده و مشکلساز در بین دانشآموزان و دانشجویان است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای خودتنظیمی یادگیری در رابطه بین نیازهای اساسی روانشناختی و تعللورزی تحصیلی در دانشجویان انجام شد. جامعه آماری این تحقیق شامل دانشجویان دانشگاه فرهنگیان شهر ارومیه در سال تحصیلی 1397 بود که از این میان 212 دانشجو انتخاب شدند و در این پژوهش شرکت کردند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه یادگیری خودتنظیمی (1995)، مقیاس ارضای نیازهای بنیادین روانشناختی (2003) و مقیاس تعللورزی تحصیلی (1984) بود. نتایج پژوهش نشان داد که تعللورزی تحصیلی با یادگیری خودتنظیمی و نیازهای اساسی روانشناختی رابطه منفی و معنی دار دارد (05/0>p). نتایج تحلیل مسیر نشان داد که یادگیری خودتنظیمی در رابطه بین نیازهای اساسی روانشناختی و تعللورزی تحصیلی نقش میانجی دارد (05/0>p). به این معنا که در دانشجویان، نیازهای اساسی روانشناختی با تأثیر بر یادگیری خودتنظیمی میتواند موجب کاهش تعللورزی تحصیلی شوند. بر این اساس، در حوزه آموزش لازم است تا مداخلات مورد استفاده برای کاهش تعللورزی تحصیلی در دانشجویان در راستای ارضای نیازهای اساسی روانشناختی و یادگیری خودتنظیمی سازماندهی شوند.