حسن نیت در قراردادها با تأکید بر شناسایی آن به عنوان یک اصل در حقوق ایران و مطالعه تطبیقی آن در فقه و اسناد بین المللی
نویسندگان
1 دانشیار، هیات علمی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران ( نویسنده مسئول) ahmad_shams1965@yahoo.com
2 استادیار، گروه حقوق، واحد تهران جنوب ، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران
3 دانشجوی دکترای حقوق،واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 گروه حقوق خصوصی، دانشگاه آزاد تهران جنوب، تهران، ایران
doi
چکیده
حسن نیت به مثابه اصل حقوقی، دریچهای برای نفوذ اخلاق به جهان حقوق است. حسن نیت، اساساً مفهومی اخلاقی است که برای مرتبط ساختن اصول حقوقی به مفاهیم بنیادین عدالت به کار میرود. از این رو ارائه تعریف روشن از حسن نیت دشوار است. مفهوم مبهم و گاها متعارض حسن نیت، معانی متفاوتی را برای افراد مختلف در زمان و مکانهای متفاوت در بر داشته و به دلیل همین تعارضها و معانی بسیار، برخی از حقوقدانان ترجیح دادهاند آن را به عنوان یک فرض قانونی جهت بسط و توسعه قضایی تلقی کنند. لذا آنان حسن نیت را در عالم حقوق یک " استاندارد" میدانند، نه یک قاعده یا اصل یا مفهوم فقهی یا حقوقی. از آنجاییکه در برخی از پژوهشها ابعاد حسن نیت در فقه امامیه، حقوق ایران و بین الملل مورد بررسی واقع شده بود، در این مقاله جهت جدید شدن موضوع متغییر مهم و اساسی دیگری که با حسن نیت رابطه در هم تنیدهای دارد را انتخاب و بررسی نمودهایم
