بررسی وضعیت آموزش محیط زیست در سازمان های مردم نهاد محیط زیستی ایران
نویسندگان
1 کارشناس ارشد رشته مدیریت، برنامه ریزی و آموزش محیط زیست–آموزش، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم وتحقیقات، تهران، ایران.
2 استادیار گروه مدیریت محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه آزاد واحد علوم وتحقیقات، تهران، ایران. *) مسوول مکاتبات(
3 استادیار گروه مدیریت محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه آزاد واحد علوم وتحقیقات، تهران، ایران.
4 معاون دفتر پژوهش و توسعه فناوری محیط زیست، معاونت آموزش و مشارکت های مردمی، سازمان حفاظت محیط زیست ایران.
doi
10.30495/jest.2020.27922.3689چکیده
زمینه و هدف: تحقیق کاربردی حاضر با بررسی شاخصهای آموزش محیط زیست در سازمانهای مردم نهاد زیست محیطی، بنا دارد با استناد به مطالعات آماری، وضع موجود این سازمان ها را مورد بررسی و مداقه قرار دهد و با استفاده از نتایج بدست آمده علل عقب افتادگی این سازمان ها از آموزش مؤثر محیط زیست به جوامع هدف و مخاطبین را مشخص کند تا خلأهای موجود بین این سازمانها و نهاد دولت و علل عدم اقبال عمومی به سمن ها، شناخته شده و رفع شوند.روش بررسی: آموزش محیط زیست و NGOs از متغیرهای مورد بررسی هستند. به منظور گردآوری دادهها، یک پرسش نامهی محقق ساخته جهت دریافت اطلاعات از فعالیتهای آموزشی سمنها و پرسش نامهی دیگری جهت دریافت نظرات فرهیختگان امر آموزش محیط زیست و سمنهای محیط زیستی طراحی شد. جامعهی آماری پژوهش، تعداد 760 سمن محیط زیستی بودند که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی از تعداد 125 سمن به عنوان نمونه، درخواست شد پرسش نامهی مربوطه را تکمیل کنند و تعداد 26 نفر از کارشناسان آشنا با عملکرد سمنهای محیط زیستی نیز، نسبت به تکمیل پرسش نامهی فرهیختگان مبادرت ورزیدند. در ادامه با توجه به روابط دو متغیره، روابط چند متغیره و رگرسیونی نسبت به تحلیل دادهها اقدام شد.یافته ها: نتایج نشان داد که فرضیهی احتمالا وضع آموزش محیط زیست سمنها نمیتواند تمامی آموزشهای مورد نیاز شهروندان جهت حفاظت از محیط زیست را برطرف کند، با سطح معنی داری 000/0 به اثبات رسید. وضع موجود کیفیت آموزش محیط زیستی ارایه شده توسط سمنها، با سطح معنی داری 000/0 نیاز به بازنگری دارد. شناسایی و تعیین شاخصهای ارزیابی، موجب ارتقاءکیفیت آموزش محیط زیستی سمنها خواهد شد.بحث و نتیجه گیری :با توجه به نتایج به دست آمده از شاخص های مورد بررسی در این مطالعه، کیفیت و کمیت آموزش های ارایه شده توسط سمن های محیط زیستی، متوسط رو به بالا بوده لیکن همچنان رافع نقص و کمبود آگاهی و اطلاعات محیط زیستی شهروندان نیست. همچنین تعیین شاخص های ارزیابی و رتبه بندی سمن های محیط زیستی، سبب افزایش کیفیت آموزش های محیط زیستی ارایه شده به شهروندان می شود.