تنظیم ‏گری در بیمه بر اساس منافع عمومی با تأکید بر تنظیم ‏گری از حیث ‏ورشکستگی شرکت‏ های بیمه

نویسندگان

1 استاد‏یار، گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران‏

2 دانشجوی دکتری حقوق نفت و گاز، گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. ‏

3 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، ایران‏

doi
10.22059/jplsq.2024.362278.3357
چکیده

تنظیم ‏گری در بیمه به ‏سبب نقش پر‏رنگ منافع عمومی از اهمیت بسزایی برخوردار است. از جمله موضوعاتی که در حوزۀ بیمه، نیازی جدی به تنظیم ‏گری احساس می‏ شود، ورشکستگی شرکت ‏های بیمه است. علت این موضوع آن است که ورشکستگی شرکت‏ های بیمه می‏ تواند تبعات سنگینی از لحاظ اجتماعی و اقتصادی به دنبال داشته باشد و موجب تضییع منافع عمومی شود. در نوشتار حاضر با استفاده از شیوۀ کتابخانه ‏ای مفهوم و منطق تنظیم‏گری گرد‏آوری شده و در ادامه به روش توصیفی- تحلیلی با بهره ‏گیری از تحلیل‏ های حقوق عمومی به بحث و بررسی در خصوص اهداف تنظیم ‏گری در بیمه پرداخته شده است. هدف پژوهش، تبیین ابزار‏های تنظیمی در خصوص ورشکستگی شرکت ‏های بیمه در راستای تأمین منافع عمومی است. یافته پژوهش حاکی از آن است که گزارش ‏دهی مالی و حسابداری و محدودیت سرمایه‏ گذاری شرکت‏ های بیمه از ابزار‏های تنظیمی پیشینی‏ اند که جنبه پیشگیرانه دارند و به ‏طور مشخص در ارتباط با توانگری مالی شرکت‏ های بیمه هستند. تضمین دولت برای ایفای تعهدات مالی بیمه ‏گر ورشکسته نیز دیگر ابزار تنظیمی است که ناظر بر مرحله بعد از ورشکستگی است. آنچه در مواد 44 و 52 قانون تأسیس بیمۀ مرکزی ایران ذکر شده است، از ابزار‏های تنظیم ‏گری اخیر‏الذکر است.