اثر بخشی فراشناخت درمانی گروهی بر اهمالکاری و خودناتوان سازی تحصیلی در دانشآموزان دارای اضطراب یادگیری ریاضی
نویسندگان
1 گروه علوم تربیتی و روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه تبریز
2 علوم تربیتی دانشگاه تبریز
3 دانشیار دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه تبریز
4 علوم تربیتی دانشگاه تبریز
doi
10.71767/jinev.2024.1210914چکیده
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی فراشناختدرمانی گروهی بر اهمالکاری و خودناتوانسازی تحصیلی در دانشآموزان دارای اضطراب یادگیری ریاضی انجام گرفت. این مطالعه از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش شامل دانشآموزان دختر پایه نهم شهر تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰4-۱۴۰3 بود که از میان آنان، با روش نمونهگیری هدفمند مبتنی بر ملاک، ۳۰ نفر دارای اضطراب یادگیری ریاضی بالا انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقهای فراشناختدرمانی گروهی مبتنی بر پروتکل ولز شرکت کردند و گروه کنترل هیچگونه مداخلهای دریافت نکرد. ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه اضطراب یادگیری ریاضی پلیک و پارکر، پرسشنامه اهمالکاری تحصیلی سولومون و راثبلوم و پرسشنامه خودناتوانسازی تحصیلی شوینگر بود. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته انجام شد. یافتهها نشان داد که مداخله فراشناختدرمانی گروهی بهطور معناداری منجر به کاهش اهمالکاری تحصیلی و همچنین کاهش خودناتوانسازی تحصیلی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. نتایج پیگیری سهماهه نیز بیانگر پایداری این اثرات در طول زمان بود. بر این اساس، فراشناختدرمانی گروهی میتواند به عنوان رویکردی اثربخش برای کاهش پیامدهای منفی ناشی از اضطراب یادگیری ریاضی در دانشآموزان مورد استفاده قرار گیرد.
