رابطه کمالگرایی و خودتنظیمی تحصیلی با نقش میانجی‌گری تعلل‌ورزی تحصیلی و اضطراب امتحان

نویسندگان

1 استادیار گروه روان‌شناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی مهدیشهر، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران

2 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران

doi
10.71767/jinev.2024.1212528
چکیده

هدف مطالعه حاضر، پیش‌بینی خودتنظیمی تحصیلی دانشجویان ‌براساس کمالگرایی با نقش میانجی اضطراب‌امتحان و تعلل ورزی­تحصیلی بود. پژوهش حاضر، یک مطالعه توصیفی و از نوع همبستگی می‌باشد و جامعه آماری آن را تمامی ‌دانشجویان در حال تحصیل دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز در‌‌‌‌‌ سال تحصیلی1404-1403 تشکیل داد. بدین منظور نمونه ‌ای شامل 320 دانشجو به روش نمونه گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب و مورد آزمون واقع شدند. برای جمع آوری داده‌‌ها، دانشجویان به پرسشنامه سولومون و راث بلوم (1984)، پرسشنامه چندبعدی ‌کمال‌گرایی هویت و فلت (1991)، پرسشنامه اضطراب‌امتحان فریدمن و جاکوب (1997) و پرسشنامه ‌خودتنظيمی‌تحصيلی ماگنو (2011) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم­افزار SPSS26 و Amos26 با روش همبستگی مبتنی بر رویکرد مدل‌یابی معادلات ساختاری ‌‌انجام گرفت. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که الگوی پیشنهادی از برازش خوبی برخوردار است (08/0=RMSEA، 94/0=IFI، 95/0=CFI ، 93/0=GFI)؛ بر اساس یافته‌‌های حاصل از مدل یابی، کمال‌گرایی (44/0β=) ، تعلل ورزی­تحصیلی (50/0-=β) و اضطراب‌امتحان (34/0=β) پیش بینی کننده‌‌های خوبی برای خودتنظیمی تحصیلی محسوب می‌شوند. نقش میانجی اضطراب امتحان و تعلل‌ورزی در رابطه بین کمال‌گرایی و خودتنظیمی تحصیلی تأیید شد (34/0-=β). یافته‌ها نشان می‌دهد برای ارتقای خودتنظیمی تحصیلی، توجه به کمال‌گرایی و مدیریت مؤثر اضطراب امتحان و تعلل‌ورزی ضروری است و می‌توان از آن در برنامه‌های مشاوره‌ای، کارگاه‌های مهارت مطالعه و مداخلات روان‌شناختی بهره برد.