پیشبینی رفتارهای خودشکن توسط جهتگیری هدف: نقش واسطهگری احساسات شرم و گناه
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه شیراز
2 دانشیار دانشگاه تهران
3 دانشجوی دکتری دانشگاه شیراز
doi
چکیده
پژوهش حاضر در چهارچوب یک مدل علّی، پیشآیندهای رفتارهای خودشکن را بررسی کرد. در این مدل، انواع جهتگیری هدف به عنوان متغیرهای برونزا، احساسات شرم و گناه متغیرهای واسطهای و رفتارهای خودشکن متغیر درونزا بودند. شرکتکنندگان پژوهش 430 دانشجوی (286 زن، 144 مرد) دانشگاه شیراز بودند که به روش خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند و به پرسشنامههای هدف پیشرفت (الیوت و مکگریگور، 2001)، مقیاس گرایش به شرم و گناه (کوهن، وودلف، پنتر و اینسکو، 2011) و مقیاس رفتار و شناخت خودشکن (کانینگهام، 2007) پاسخ دادند. مدل پیشنهادی پژوهش با استفاده از تحلیل مسیر آزمون شد و برای معناداری اثرات غیرمستقیم متغیرهای رابطهای، روش نمونهبرداریهای مکرر خودراهانداز بهکار رفت. یافتهها نشان داد جهتگیری تسلط گرایشی، هم بهطور مستقیم و هم با واسطهگری احساسات شرم و گناه، پیشبینیکننده منفی معنادار رفتارهای خودشکن است. اما تسلط اجتنابی تنها به شیوه مستقیم و مثبت، رفتارهای خودشکن را پیشبینی میکند. عملکرد گرایشی پیشبینیکننده منفی مستقیم و عملکرد اجتنابی پیشبینیکننده منفی غیرمستقیم رفتارهای خودشکن است. نتایج بر مبنای نقش واسطهای احساسات شرم و گناه مورد بحث قرار گرفتند.
