اثربخشی مداخله شناختی-رفتاری متمرکز بر والد-کودک بر مشکلات رفتاری کودکان آزاردیده جسمی و شیوههای والدینی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان
2 استاد دانشگاه شهید بهشتی
3 استادیار دانشگاه شهید بهشتی
4 دانشیار دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
هدف این پژوهش تعیین اثربخشی مداخله شناختی-رفتاری متمرکز بر والد-کودک بر کاهش مشکلات رفتاری کودکان آزاردیده جسمی و بهبود رفتارهای والدینی است. 28 کودک 7 تا 9 سال از انجمن حمایت از کودکان کار شهر تهران و مادران آن ها به شیوه نمونهبرداری در دسترس انتخاب شدند. 15 زوج مادر و کودک در گروه مداخله متمرکز بر والد-کودک و 13 مادر در گروه مداخله متمرکز بر والد جایگزین شدند. بسته درمان شناختی-رفتاری ترکیبی والد-کودک در طول 5 جلسه به مادران و 8 جلسه به کودکان عرضه شد. پس از پایان مداخله، پسآزمون و پس از دو ماه، پیگیری انجام شد. ابزارها شامل فهرست رفتاری کودک (آشنباخ، 1991)، پرسشنامه والدگری آلاباما (فریک، 1991) و پرسشنامه ظرفیت کودکآزاری (میلنر، 1986) بود. نتایج تحلیل واریانس آمیخته حاکی از آن بود که مداخله شناختی-رفتاری در کاهش مشکلات درونیسازی و برونیسازی مؤثر بوده است. در زیرمقیاسهای رفتارهای والدینی نیز فقر نظارت و تنبیه بدنی کاهش یافت، اما ظرفیت کودکآزاری تغییر معناداری نشان نداد. همچنین از لحاظ اثربخشی مداخله روی متغیرهای مشکلات رفتاری، رفتارهای والدینی و ظرفیت کودکآزاری میان دو گروه تفاوت معناداری مشاهده نشد، که نشاندهنده نقش اصلی مادران در مداخلههای کودک آزاری است. نتایج این پژوهش با روشنتر ساختن نقش کودک و والد در حیطه مداخلههای کودک آزاری، در موقعیتهای بالینی و برای کاهش این پدیده کاربرد خواهد داشت.