مقایسه تحمل درماندگی و ترس از مسخره شدن در همشیرهای کودکان با و بدون اختلال طیف درخودماندگی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه اصفهان
2 دانشیار دانشگاه اصفهان
3 کارشناسیارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی
4 کارشناسیارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی
doi
چکیده
این پژوهش با هدف مقایسه تحمل درماندگی و ترس از مسخرهشدن در همشیرهای کودکان با و بدون اختلال طیف درخودماندگی انجام شد. جامعه آماری شامل کل همشیرهای کودکان با و بدون اختلال طیف درخودماندگی شهر اصفهان بود. نمونه مورد بررسی شامل 29 نفر از همشیرهای کودکان با اختلال درخودماندگی (19پسر،10دختر) و 29 نفر از همشیرهای کودکان بدون این اختلال (19 پسر، 10 دختر) بود که بهصورت نمونهبرداری در دسترس انتخاب و همتاسازی شدند. ابزار این پژوهش مقیاس تحمل درماندگی (DTS؛ سیمون و گاهر، 2005) و مقیاس ترس از مسخرهشدن (FBLS؛ راج و پرویر، 2009) بود. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیری تحلیل شدند. نتایج نشان داد تفاوت میانگین نمرههای تحمل (001/0>P)، ارزیابی (018/0>P) و تنظیم (001/0>P) و ترس از مسخره شدن (034/0>P) در همشیرهای کودکان با و بدون اختلال طیف درخودماندگی معنادارست. این نتایج لزوم استفاده از برنامههای پیشگیری و مداخله برای جلوگیری از بروز آسیبهای روانشناختی بلندمدت را نشان میدهد.