نقش مدیران پرستاری در عملکرد مناسب پرستاران (مطالعه کیفی)
نویسندگان
1 عضو هیات علمی گروه پرستاری، واحد دهاقان، دانشگاه آزاد اسلامی، دهاقان، ایران (نویسنده مسئول)
2 عضو هیات علمی گروه پرستاری، واحد دهاقان، دانشگاه آزاد اسلامی، دهاقان، ایران
3 عضو هیات علمی گروه پرستاری، واحد دهاقان، دانشگاه آزاد اسلامی، دهاقان، ایران
doi
10.71652/JMEM.2025.1118798چکیده
هدف : مدیریت منابع انسانی یکی از اساسیترین منابع مدیریت در خدمات سلامت است. در بیشتر بیمارستانها اطمینان از اینکه بخشها به تعداد کافی پرستار برای ارائه مراقبت پرستاری باکیفیت به بیماران در اختیار دارد، چالش بزرگی در مدیریت بیمارستان است. شواهد نشان میدهد حضور مؤثر پرستاران در بالین بیماران تأثیر قابل توجهی در کیفیت بهتر درمان، عوارض کمتر و مراقبت مؤثرتر از بیماران دارد. روششناسی پژوهش : این پژوهش که با هدف بهبود شیوههای کاری مدیران در بهکارگیری نیروهای خود در بخشهای بالینی در سال ۱۴۰۲ انجام گردید، بهصورت پدیدارشناسی با رویکرد توصیفی انجام شد. ۱۲ مدیر پرستاری و ۳۱ پرستار از بین جامعه آماری شامل پرستاران شاغل در بیمارستانهای دانشگاهی شهر اصفهان با روش نمونهگیری غیر تصادفی هدفمند انتخاب شدند. دادهها با استفاده از مصاحبه نیمهساختاریافته جمعآوری و بهمنظور تحلیل دادهها از تحلیل محتوای کیفی استفاده گردید. یافتهها : نتایج این مطالعه نقش مدیران بیمارستان را در ۵ مضمون شامل تعداد کارکنان، کفایت کارکنان، کیفیت کارکنان، تهیه شرح وظایف و جبران خدمات تقسیمبندی کرد. پیامد مدیریت غیر صحیح و تعداد ناکافی پرسنل یا مراقبت بیکیفیت، به خطر افتادن ایمنی بیمار و کاهش کیفیت مراقبت است. بنابراین باید با توجه به اهمیت نقش مدیران از وقوع این عواقب پیشگیری کرد. مدیران پرستاری باید تجربه کافی در ارزیابی نیازهای پرسنلی داشته باشند تا تعداد و ترکیب مناسب برای هر بخش تعیین شود. تعیین شرح وظایف و توانمندسازی مداوم حرفهای در ارتقای کیفیت کارکنان پرستاری بسیار ضروری است و به منظور افزایش رضایت شغلی و ارائه مراقبتهای بهداشتی باکیفیت، پرستاران باید پاداش مناسب دریافت کنند. اصالت / ارزشافزوده علمی : این مطالعه با رویکرد کیفی به بررسی نقش مدیران پرستاری در عملکرد مناسب پرستاران میپردازد و از منظر بومی به چالشها و راهکارهای بهبود مدیریت منابع انسانی در بخشهای بالینی بیمارستانهای ایران توجه دارد. یافتهها بر اهمیت مدیریت علمی و تجربهمحور در بهکارگیری نیروی پرستاری و تأثیر مستقیم آن بر ایمنی و کیفیت مراقبت تأکید میکند.