شناسایی راهبردهای انضباط کاری در سازمان راهداری و حمل ونقل جادهای
نویسندگان
1 استادیارگروه مدیریت، واحد خوراسگان، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. (نویسنده مسؤول)
2 دانشجوی دکتری گروه مدیریت دولتی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
3 دانشیار گروه مدیریت فرهنگی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
doi
10.71652/JMEM.2025.1025050چکیده
مقدمه انضباط کاری اساس دستیابی به اهداف سازمانی و تضمین رفاه انسانی است. در سازمانهای بخش عمومی، بهویژه آنهایی که نقشهای ملی حیاتی دارند مانند سازمان راهداری و حملونقل، انضباط کاری برای ارائه خدمات و ایمنی از اهمیت ویژهای برخوردار است. این مطالعه درصدد است تا راهبردهای خاصی را که میتوانند انضباط کاری را در این سازمان حیاتی تقویت و حفظ کنند، شناسایی نماید. مرور ادبیات اگرچه مفهوم انضباط کاری بهخوبی مورد بررسی قرار گرفته است، بسیاری از مطالعات مدلهای کلی ارائه میدهند که فاقد ویژگیهای زمینهای هستند. کمبود قابل توجهی در پژوهشهای کیفی وجود دارد که انضباط را از دیدگاه متخصصان با تجربه در بخش عمومی ایران بررسی کند. این مطالعه این خلأ را با استفاده از تحلیل تماتیک پر کرده و درک عمیقی از راهبردهای مؤثر انضباط را متناسب با محیط خاص سازمان راهداری و حملونقل فراهم میآورد. روششناسی پژوهش این پژوهش کیفی با بهرهگیری از روش تحلیل تماتیک به شناسایی راهبردهای انضباط کاری در سازمان مورد نظر پرداخته است. جامعه آماری شامل کارشناسانی با دانش و تجربه کافی در زمینه انضباط کاری در سازمان راهداری و حملونقل بود. با استفاده از نمونهگیری هدفمند (روش گلولهبرفی)، ۲۱ متخصص برای مصاحبههای عمیق انتخاب شدند. دادههای کیفی حاصل از این مصاحبهها با استفاده از فرآیند تحلیل تماتیک سه مرحلهای (کدگذاری باز، محوری و انتخابی) رمزگذاری شدند. یافتهها تحلیلها نشان داد که راهبردهای انضباط کاری در سازمان راهداری و حملونقل در چهار محور اصلی دستهبندی میشوند: ۱) راهبردهای نگهداشت، ۲) اقدامات پیشگیرانه، ۳) تقویت نظام مدیریت استعدادها، و ۴) عدالت، توسعه و توانمندسازی کارکنان. این محورها چارچوب جامعی برای ارتقای انضباط ارائه میدهند. بحث و نتیجهگیری این پژوهش مدلی کاربردی و مبتنی بر نظر کارشناسان برای بهبود انضباط کاری در یک سازمان حیاتی بخش عمومی فراهم میکند. یافتهها فراتر از اقدامات تنبیهی حرکت کرده و بر رویکردی جامع تأکید دارند که شامل راهبردهای پیشگیرانه مانند مدیریت استعدادها، برخورد عادلانه و توسعه کارکنان است. چارچوب شناسایی شده، بینشهای عملی برای مدیران جهت پرورش نیروی کاری منضبط، کارآمد و باانگیزه ارائه میدهد که در نهایت به بهبود عملکرد سازمانی منجر خواهد شد