اثربخشی درمانگری شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی بر خودکارآمدی اجتماعی و افسردگی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی عمومی
2 دانشیار دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)
3 استادیار دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)
4 دانشیار دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)
doi
چکیده
این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی شناختدرمانگری مبتنی بر ذهنآگاهی بر خودکارآمدی اجتماعی و افسردگی دختران نوجوان تحت سرپرستی بهزیستی اجرا شد. روش پژوهش از نوع شبهتجربی و با طرح پیشآزمون ـ پسآزمون پیگیری با گروه گواه و جامعة آماری دختران نوجوانان بیسرپرست و بدسرپرست ساکن در مرکز نگهداری استان قزوین بود. از بین این دختران 12 نفر به روش نمونهبرداری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه جایگزین شدند. گروه آزمایشی طی دو ماه تحت مداخلة شناختدرمانگری مبتنی بر ذهنآگاهی در 10 جلسة 70 تا 90 دقیقهای قرار گرفت. هر دو گروه در سه مرحلة پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری سهماهه با پرسشنامة خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان کنلی (1989) و افسردگی نوجوانان کوتچر (2002) ارزیابی شدند. نتایج تحلیل کوواریانس افزایش معنادار خودکارآمدی اجتماعی و کاهش افسردگی را در گروه آزمایش نشان داد، که در پیگیری نیز تداوم داشت. نتایج پژوهش اثربخشی کاربست شناختدرمانگری مبتنی بر ذهنآگاهی را بر افزایش خودکارآمدی اجتماعی و کاهش افسردگی در دختران نوجوان بدسرپرست و بیسرپرست تأیید کرد.