بررسی راهبردی امنیّت اجتماعی استان سیستان بلوچستان: مدل تحلیل شهرستان

نویسندگان

1 پژوهشگر دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 پژوهشگر دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. *(مسوول مکاتبات)

doi
10.30495/jest.2022.57938.5256
چکیده

زمینه و هدف: توجّه به امنیّت اجتماعی در توسعۀ استان و شهرستان های مجموع، بسیار حائز اهمّیت است. آنچه در امنیّت اجتماعی مورد نظر کارشناسان و برنامه ریزان قرار گرفته است، در قالب شاخص های شهرستان و استان دسته بندی می شود. استان سیستان و بلوچستان در بحث امنیّت مورد توجّه کافی قرار نگرفته است، از این رو، امنیّت اجتماعی این استان در سطح مطلوبی نمی باشد. مسئله اصلی در استان سیستان و بلوچستان دستیابی به امنیّت پایدار در ابعاد مختلف است. در این زمینه، به پاسخگویی سؤال تحقیق تحت عنوان، “پهنه بندی استان سیستان و بلوچستان و وضعیّت این استان در حوزه امنیّت اجتماعی چگونه می باشد؟” پرداخته شده است. هدف کلان دستیابی به امنیّت پایدار در استان سیستان و بلوچستان، هدف خُرد سطح بندی شهرستان های استان سیستان و بلوچستان در زمینه امنیّت اجتماعی، است. روش بررسی: بر اساس ماهیت از روش توصیفیتحلیلی برای این تحقیق استفاده شده است. چارچوب نگارش بر پایۀ رابطۀ متقابل شاخص های امنیّت در بُعد اجتماعی، جمع آوری اطلاعات از طریق مطالعات کتابخانه ای و تحقیقات میدانی (مصاحبه) و تهیۀ پرسشنامه صورت پذیرفته و برای تحلیل داده های این قسمت از روش تحلیل و تکنیک استفاده شده است. یافته ها: بیانگر آن است که شاخص‌های امنیّت اجتماعی به ترتیب در شهرستان‌های زاهدان، سراوان، ایرانشهر، چابهار، خاش تأثیرگذاری بیشتری در جهت ایجاد خطر و در نتیجه ناامنی در این مناطق نسبت به سایر شهرستان‌ها داشته است. بحث و نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاصله در حوزه امنیّت اجتماعی شهرستان های فنوج، دلگان، قصرقند، مهرستان (زابلی) و زهک به ترتیب اولویت نسبت به دیگر شهرستان‌ها دارای امنیّت بیشتری می‌باشند و شهرستان زاهدان، سراوان و ایرانشهر به ترتیب کمترین امنیّت را در میان شهرستان های منطقه دارند.