نقش واسطه ای حرمت خود در رابطه بین جهت گیری های دلبستگی و سازگاری روان شناختی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی دانشگاه شیراز
2 استاد روانشناسی بالینی دانشگاه شیراز
doi
چکیده
این پژوهش با هدف تعیین ارتباط بین جهتگیریهای دلبستگی با ابعاد سازگاری با نقش واسطهای حرمت خود انجام شد. روش پژوهش همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود و جامعه آماری همة دانشآموزان دبیرستانی دختر و پسر شهر شیراز بودند. 225 دانشآموز (102 دختر، 123 پسر) با استفاده از روش نمونهبرداری چندمرحلهای انتخاب شدند. ابزارها شامل سیاهه دلبستگی به والدین و همسالان (آرمسدن و گرینبرگ، 1987)، سیاهۀ سازگاری بل (1961) و مقیاس حرمت خود روزنبرگ (1965) بود. برای تحلیل دادهها از روش تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج نشان داد که دلبستگی به مادر و همسالان به طور مستقیم توانایی پیشبینی حرمت خود و دلبستگی به مادر به طور مستقیم توانایی پیشبینی ابعاد سازگاری در خانه و سازگاری اجتماعی را دارد. همچنین دلبستگی به پدر به طور مستقیم توانایی پیشبینی سازگاری در خانه و سازگاری عاطفی و دلبستگی به همسالان نیز به طور مستقیم توانایی پیشبینی سازگاری اجتماعی و همچنین حرمت خود روابط معنادار با همة ابعاد سازگاری دارد. دیگر یافتهها نشان داد که حرمت خود در ارتباط بین سبکهای دلبستگی با سازگاری روانشناختی نقش واسطهای دارد. بنابراین میتوان گفت سبکهای دلبستگی و حرمت خود دو مولفة مهم در پیشبینی سازگاری نوجوانان است.
