رابطه امید به تحصیل و تحصیلگریزی:نقش واسطهای خودنظمجویی تحصیلی
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی تربیتی دانشگاه شیراز
2 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی دانشگاه شیراز
3 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی دانشگاه شیراز
doi
چکیده
هدف این پژوهش بررسی نقش واسطهای خودنظمجویی تحصیلی در رابطه بین امید به تحصیل و تحصیلگریزی بود. شرکتکنندگان پژوهش 265 نفر از دانشآموزان (170 دختر، 95 پسر) مقطع متوسطه دوم بودند که با روش نمونهبرداری تصادفی خوشهای انتخاب شدند و به مقیاس امید به تحصیل (خرمائی و کمری، 1396)، پرسشنامه خودنظمجویی تحصیلی (بوفارد، بویسورت، وزیو و لاروچه، 1995) و پرسشنامه تحصیلگریزی (خرمائی و صالحاردستانی، 1395) پاسخ دادند. بهمنظور پاسخگویی به فرضیههای پژوهش از مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد که امید به تحصیل، هم بهصورت مستقیم و هم بهطور غیرمستقیم و از طریق خودنظمجویی تحصیلی بر تحصیلگریزی اثر منفی دارد. در مجموع، یافتههای این پژوهش بیانگر اهمیت توجه به نقش امید به تحصیل و خودنظمجویی تحصیلی در کاهش تحصیلگریزی دانشآموزان است.