تحلیل جامعه شناختی نقش فضا و معماری فرهنگسراها در توسعه پایدار فرهنگی( مطالعه موردی: فرهنگسراهای شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جامعه شناسی- جامعه شناسی فرهنگی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار و عضو هیئت علمی گروه علوم اجتماعی، واحد زنجان، دانشگاه دانشگاه آزاد اسلامی و استاد مدعو واحد تهران مرکز، دانشگاه دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار جامعه شناسی دانشگاه آزاد اسلامی استان مرکزی، ایران، نویسنده مسئول.
doi
10.30495/jisds.2022.61937.11551چکیده
توسعه فرهنگی فرایندی است که طی آن، تغییراتی در حوزه ادراک، شناخت، ارزش، گرایشها و کنشهای مناسب توسعه در افراد جامعه پدید میآید، و تحقق در این امر منوط به مشارکت مردم در فعالیتهای فرهنگی است که با احداث اماکن فرهنگی و هنری و ایجاد نمایشگاههای کالاهای فرهنگی و جشنوارههای مختلف فرهنگی، جامه عمل می پوشد. امروزه فرهنگسراها با وجود امکانات زیرساختی، معماری و فضای مناسب کمتر متناسب با اهداف توسعه ای خود پیش میروند و خلاءهایی در حوزه برنامه ریزی توسعه ای دارند که قابل تامل و بررسی است. پژوهش حاضر از نظر نوع هدف، توسعهای و کاربردی بوده و از نظر روش گردآوری دادهها، اکتشافی محسوب میشود. در این تحقیق به کمک روش تحقیق کیفی تئوری داده بنیاد و به کمک ابزار اسناد کتابخانهای و مصاحبه نیمه ساختاریافته از 20 نفر از مسئولین فرهنگسراها و معاونان برنامهریزی فرهنگسراهای شهر تهران، تلاش شده است تا مدلی پارادایمی برای تبیین ظرفیت فضا و معماری فرهنگسراهای شهر تهران در راستای توسعه پایدار فرهنگی ارائه دهیم. در این مطالعه به 3 جریان اصلی با عنوان رویدادها و عملکردهای آگاهانه در فرهنگسرا، فرهنگسرا به عنوان منشا و خاستگاه قدرت اجتماعی و ساختار فیزیکی- معماری فرهنگسرا دست یافته و با کدگذاری محوری به هسته مرکزی بحث به عنوان نقش و جایگاه فرهنگسراها در توسعه پایدار فرهنگی رسیدیم. شرایط علی، زمینهای، مداخلهگر بررسی و بر این اساس راهبردهایی پیشنهاد شده است.
