ارزیابی تأثیر تغییرات الگوهای کاربری اراضی و ساختار کالبدی شهر بر تغییرات مکانی آلایندههای هوای شهری (مطالعه موردی: شهر تهران)
نویسندگان
1 دکتری شهرسازی، تربیت مدرس، تهران، ایران.
2 گروه شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران. *(مسوول مکاتبات)
doi
10.30495/jest.2020.47090.4811چکیده
زمینه و هدف: ساختار کالبدی اراضی نشاندهنده نحوه توزیع و ترکیب افقی کاربریهای شهری است که نقش بسیار مهمی در پراکنش آلایندههای و کیفیت هوای شهری دارد. مکان گزینی منابع آلاینده (مانند کاربریهای صنعتی، تجاری، اداری، مسکونی و ...) و اثرگذاری آن بر توزیع سفرهای شهری و ترافیک، به دنبال خود بر میزان و نحوهی توزیع آلایندههای منتشر شده تأثیر میگذارد. هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی نقش الگوی کاربری اراضی و ساختار کالبدی در تغییرات مکانی آلایندههای شهر تهران در بازه زمانی 1390- 1397 است.روش بررسی: جهت نیل به هدف تحقیق از تصاویر ماهوارهای لندست و همچنین از دادههای آلایندگی مرکز کنترل کیفیت هوای تهران در سالهای 1390 و 1397 استفاده شد، جهت طبقهبندی تصاویر ماهوارهای و مشخص نمودن نوع کاربریها از روش شبکه عصبی مصنوعی در نرمافزار ENVI و همچنین جهت پهنهبندی غلظت آلایندگی هوای شهر تهران از مدل Kriging در نرمافزار Arc GIS استفاده شد (تاریخ انجام تحقیق: سال 1398).یافتهها: نتایج تحلیل خود همبستگی فضایی نشان داد که در طول مدت 7 سال بین تغییرات ساختار فضایی و میزان آلودگی هوای تهران همبستگی معناداری وجود داشته است.بحث و نتیجهگیری: نتایج بررسی تغییرات کاربری اراضی و شاخصهای آلایندگی هوا نشان میدهد که افزایش ساختوساز در غرب و شمال تهران باعث افزایش تمرکز آلایندهها در این جهات از شهر شده درصورتیکه تغییر کاربری از زمینهای بایر به فضاهای سبز شهری در شرق و جنوب شرقی شهر تهران باعث کاهش غلظت آلایندههای هوای شهری در این مناطق شده است.