تحلیل گفتمان برنامه های پنجم و ششم توسعه پس از انقلاب اسلامی در بخش رفاه اجتماعی (از منظر تحلیل گفتمان لاکلاو و موف)
نویسندگان
1 دانشیار گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکترای جامعه شناسی گرایش اقتصادی و توسعه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران
3 دانشیار گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
doi
10.30495/jisds.2022.61863.11548چکیده
دولت ها بنا به اقتضای زمانی، شرایط کشور و بنابر گفتمان حزب خود، سعی در تدوین برنامه های پنجساله با رویکرد تحول آفرین و توسعه ای دارند. یکی از بخش های اساسی و کلیدی در برنامه های توسعه ای، بخش اجتماعی و خدمات رفاهی آن است که موجبات رشد و تعالی جامعه را فراهم می کند. توسعه اجتماعی با بهترشدن کیفیت زندگی، تامین حقوق انسان ها، توجه به مشارکت شهروندی و نهادهای مدنی، عدالت و حمایت های اجتماعی و همچنین توجه به استعدادها و توانمندی های مردم میسور می گردد. در این پژوهش به بررسی بخش اجتماعی (خدمات و رفاه اجتماعی) برنامه پنجم و ششم توسعه با روش تحلیل گفتمان پرداخته شده است. روش تحلیل از طریق روش تحلیل گفتمان لاکلاو و موف صورت می گیرد. برنامه پنجم توسعه که مربوط به گفتمان اصولگرایی است بر نشانه های عدات اجتماعی، کاهش تصدی گری دولتی و رفاه اجتماعی فراگیر تاکید دارد و برنامه ششم توسعه که مربوط به گفتمان اصلاح طلبی و اعتدال و توسعه است بر حقوق شهروندی، سلامت همگانی، تاب آوری اجتماعی، اصلاح مالیاتی حوزه سلامت و نظام جامع آسیب های اجتماعی استوار است.