نقش آموزش غیرحضوری در توسعه اقتصادی- اجتماعی در آموزش و پرورش ایران
نویسندگان
1 دانشیار، گروه علوم اجتماعی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی ، رودهن، ایران
2 دانشجوی دکتری رشته جامعه شناسی، گروه علوم اجتماعی، واحد رودهن،دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران.
3 استادیار، گروه علوم اجتماعی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی ، رودهن، ایران.
doi
10.30495/jisds.2023.71681.11849چکیده
اگر مؤسسات آموزشی می خواهند موفق باشند، بایستی مدل های آموزشی جدیدی که برای دانش آموزان کارآمد هستند را ایجاد کنند. آموزش از راه دور یا آموزش غیر حضوری یک سیستم هدایت شده یا فرآیندی است که یادگیرندگان را به منابع دور دست متصل می کند و می تواند به عنوان ابزاری برای یادگیری مکمل نیز بکار گرفته شود. هدف از انجام تحقیق حاضر این است که با شناسایی نقاط قوت و نقاط ضعف (SW) اقتصادی-اجتماعی آموزش غیرحضوری، به مدیران مدارس و مؤسسات آموزشی در اتخاذ راهبردهای مناسب در راستای بهبود آموزش و ارتقاءی عملکرد آموزشی کمک شود. بدین منظور، از طریق نمونه گیری هدفمند، اطلاعات 15 نفر از معاونان توسعه مدیریت، معلمان، کارشناسان سنجش تحصیلی و اعضای انجمن های اولیاء و مربیان آموزش و پرورش منطقه 3 تهران، از طریق مصاحبه های نیمه ساختار یافته گردآوری و تجزیه و تحلیل شد و با استفاده از روش نظریه برخاسته از داده، مدل نقاط قوت و نقاط ضعف اقتصادی-اجتماعی آموزش غیرحضوری طراحی گردید. یافته های این تحقیق کیفی نشان می دهند که بکارگیری صحیح آموزش غیرحضوری می تواند موجب ارتقاء جایگاه و اعتبار مدارس در سطح آموزش و پرورش، افزایش تعاملات درون مدرسه ای و ارتقاء رضایتمندی والدین، دانش آموزان و کادرآموزشی گردد.