اثربخشی آموزش مبتنی بر درمان پذیرش و تعهد بر افسردگی، اضطراب و تنیدگی مادران دارای فرزند با نشانه های تضادورزی گستاخانه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روان شناسی گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران
3 استاد گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران
4 استادیار گروه روانشناسی واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران
doi
چکیده
هدف این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش گروهی با روش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش افسردگی، اضطراب و تنیدگی مادران دارای فرزند با نشانههای تضادورزی گستاخانه بود.روش این پژوهش شبهتجربی با پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری بود. 4 مدرسه ابتدایی پسرانه دولتی با روش خوشهای مرحلهای انتخاب شدند، سپس با روش غربالگری بر اساس سیاهه نشانههای مرضی کودکـ فرمهای معلم و والدین (اسپرافکین، گادو، سالیسبری، اشنایدر و لانی، 2002)، 40 مادر دارای فرزند با نشانههای تضادورزی گستاخانه، نمونه پژوهش را تشکیل دادند و بهصورت تصادفی در دو گروه 20 نفری جایگزین شدند. گروهها به تصادف به دو گروه مداخله و گواه نامگذاری شدند. گروه مداخله،آموزشمدلشش وجهی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد. شرکتکنندگان در سه مرحله سیاهه نشانههای مرضی کودک (اسپرافکین و دیگران، 2002) و مقیاس افسردگی، اضطراب و تنیدگی (لاویباند و لاویباند، 1995) را تکمیل کردند. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که در گروه مداخله، نشانههای افسردگی، اضطراب، و تنیدگی بهطور معناداری کاهش یافته است. نتایج تحلیل کواریانس برای نشانههای تضادورزی گستاخانه فرزندان نیز نشاندهنده کاهش این نشانهها در فرزندان بود. نتایج پژوهش حاکی از آن بود که آموزش مدل ششوجهی درمانگری مبتنی بر پذیرش و تعهد، افسردگی، اضطراب و تنیدگی مادران و نشانههای تضادورزی گستاخانه فرزندان را کاهش میدهد. بنابراین، درمانگری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر متغیرهای مرتبط با سلامت مادران و فرزندان آنها تأثیرگذار است.
