اثربخشی آموزش تاب‌آوری روان‌شناختی بر عاطفه مثبت و منفی و رضایت از زندگی نوجوانان

نویسندگان

1 استادیار گروه روان‌شناسی دانشگاه پیام نور کردستان

2 استاد گروه روان‌شناسی دانشگاه پیام نور تهران

doi
چکیده

هدف این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش تاب ‌آوری روان‌شناختی به مادران بر عاطفه مثبت و منفی و رضایت نوجوانان آن ها از زندگی بود. روش پژوهش شبه تجربی با گروه آزمایشی و گواه و طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری 2ماهه بود. تعداد 50 نوجوان دختر و مادران آن ها با روش نمونه برداری در دسترس از دبیرستان دخترانه شهر تهران انتخاب شدند. برنامه تاب ‌آوری روان‌شناختی (استینهارت و دالبیر، 2008) به شیوه گروهی به مادران گروه آزمایشی در 7 جلسه دوساعته هفته ای یک بار آموزش داده شد و نوجوانان دو گروه در سه مرحله به فهرست عاطفه مثبت و منفی (واتسون، کلارک و تلگن، 1988) و مقیاس رضایت از زندگی (دینر، ایمونس، لارسن و گریفین، 1985) پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از طرح تحلیل واریانس مختلط با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش برنامه تاب‌آوری روان شناختی به مادران بر عاطفه مثبت، عاطفه منفی و رضایت نوجوانان آن ها از زندگی اثر دارد و این تأثیر در مرحله پیگیری پایدار مانده است. برنامه آموزش تاب‌آوری روان‌شناختی از طریق تقویت تفکر خوش‌‌بینانه، مهارت‌های مدیریت هیجانی و تفاسیر شناختی خودتوانمندساز، تضعیف تفاسیر شناختی خودناتوان‌‌ساز و درنهایت، بهبود در خزانه مهارت‌های بین ‌فردی نوجوانان، مصونیت روانی آن ها را سبب می‌شود.