جامعه‌پذیری‌سیاسی نارس و بیگانه‌گی‌سیاسی زودرس ( تبیین جامعه‌شناختی نقش جامعه‌پذیری‌سیاسی بر بیگانه‌گی‌سیاسی دانشجویان دانشگاه‌های کرج)

نویسندگان

1 دانشجوی مقطع دکتری رشته جامعه شناسی سیاسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی،تهران، ایران

2 دانشیار رشته جامعه شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 استادیار رشته جامعه شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
چکیده

نوشتار حاضر، بخشی از نتایج یک پژوهش بر محور مساله کلیدی و پراهمیت روز؛ بیگانگی سیاسی دانشجویان در قلم رو دانشی جامعه شناسی است. پژوهش مزبور باعنوان بررسی جامعه شناختی عوامل موثر بر نوع و میزان بیگانگی سیاسی دانشجویان دانشگاه‏های البرز/ کرج با انتخاب 400 نمونه از حدود 56 هزار دانشجو، با روش پژوهش آمیخته متوالی به سامان آمده است. دراین نوشتار فقط بخشی از یافته‏های کمی/ پیمایشی آن پژوهش در پیرامون سازه‏های کلیدی سطوح و میزان جامعه‏پذیری سیاسی و بیگانگی سیاسی تدوین و گزارش شده است که باپرسش نامه پژوهش گرساخته با روایی حاصل از شیوه خبره‏گی و پایایی حاصل از آزمون آلفای کرونباخ با 88% درصد، انجام شده است. یافته‏های پژوهش نشان می‏دهد؛ فرآیند جامعه‏پذیری سیاسی دانشجویان در سطوح؛ عالی، متوسط و ضعیف، بسیار ناقص و نارس بوده و نتیجه آن نیز، شدّت بالای بیگانگی سیاسی دانشجویان (82/3) به ویژه در مرتبه بی‏معنایی (92/3) است. آزمون‏های آماری F و T و هم چنین هم بستگی‏های رگرسیونی نشان گر رابطه معنادر سطوح جامعه پذیری سیاسی با بیگانگی سیاسی، نوع و میزان استفاده از نظام رسانه‏ای و عدم رابطه معناداری با متغیرهای زمینه‏ای/ تسهیل گر دانشجویان است.