دلالتپژوهی اصول حکمرانی خوب در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکدۀ معارف اسلامی و حقوق، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران
2 دانشیار، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدۀ معارف اسلامی و حقوق، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران.
doi
10.22059/jplsq.2023.344596.3110چکیده
حکمرانی خوب رویکردی است برای بهبود بخشیدن به عملکرد نهادهای سیاسی و دولتی که در چهار دهة اخیر گسترش چشمگیری در سطح جهانی یافته است. یکی از شناختهشدهترین شاخصهای حکمرانی خوب، شاخصهای هشتگانة برنامة توسعة سازمان ملل متحد است. حقوق نیز از عرصة حکمرانی دور نیست و ارتباط نزدیکی بین حقوق و عرصة حکمرانی وجود دارد. حقوق، حکمرانی را مشروع و چارچوببندی میکند. قانون اساسی که در رأس سلسلهمراتب قواعد حقوقی قرار دارد، منشور حکمرانی دولتهاست. پژوهش پیشرو در پی پاسخگویی به این پرسش است که دلالتهای اصول حکمرانی خوب در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران چیست؟ برای پاسخ به این پرسش از روش تحقیق کیفی دلالتپژوهی در علوم انسانی استفاده شده است. مطابق با دلالتهای بهدستآمده در این پژوهش، اصول حکمرانی خوب از نظر شکلی دلالتهای گوناگونی در قانون اساسی دارد، اما از نظر محتوایی میتوان معانی متفاوتی از معانی رایج اصول حکمرانی خوب، در قانون اساسی فهم کرد.