تأمّلات مرگاندیشانه در چند متن منثور صوفیانه تا قرن پنجم هجری
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بیرجند
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بیرجند
3 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران
doi
چکیده
این جستار به تحلیل و بررسی تأمّلات مرگاندیشانه در متونِ مهمّ منثور صوفیانه تا قرن پنجم هجری میپردازد. پژوهش حاضر نشان میدهد که مرگاندیشی در متون عرفانی قرن پنجم هجری در مقایسه با متون عرفانی سدههای پیش از آن بسامد بیشتری دارد. این نکته میتواند نشاندهنده عمق و اصالت تجربههای صوفیان و عارفان و ارادۀ معطوف به مرگ در وجود آنان باشد. سویة دیگر این بررسی نشان میدهد که در آثار صوفیان اهل قبض که متّصف به مقام خوف بودند، مرگهراسی نمودِ بیشتری دارد، ولی در آثار صوفیان اهل بسط و سُکر، پدیدۀ مرگدوستی بیشتر تجلّی یافته است.
