توسعه گردشگری احیاکننده با رویکرد توانمندسازی جوامع محلی
نویسندگان
1 دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران تهران ايران
2 دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران تهران ايران
doi
چکیده
گردشگری به عنوان یک محرک قوی برای توسعه ملی شناخته شده و در بسیاری از اقتصادهای پیشرفته، به عنوان منبع درآمدی حیاتی برای پشتیبانی از زیرساختهای اجتماعی عمل میکند. تالابها، با ارائه خدمات اکوسیستمی متنوع، ظرفیتهای بالقوهای برای گردشگری دارند. تالاب بینالمللی شور، شیرین و میناب در استان هرمزگان، که به طور مستقیم بر معیشت جوامع محلی اثرگذار است، در سالهای اخیر با چالشهای زیستمحیطی متعددی روبرو بوده است. این پژوهش، با توجه به مشکلات اقتصادی و اجتماعی منطقه، به بررسی توسعه گردشگری احیاکننده در این تالاب با تمرکز بر توانمندسازی جوامع محلی پرداخته است. در راستای رویکرد استعمارزدایی، گردشگری احیاکننده به عنوان یک چارچوب ضروری برای ادغام دیدگاههای بومی در صنعت گردشگری مورد توجه قرار میگیرد. جامعه آماری این تحقیق را افراد بومی روستاهای اطراف تالاب تشکیل میدهند. این پژوهش کیفی از نظر هدف کاربردی و روش تحليل آن بر اساس نظريه داده بنیاد میباشد. پس از مطالعه اسناد و پژوهش های قبلی، بررسیهای میدانی و مصاحبه عمیق به صورت تصادفی ساده، پتانسیلهای موجود به روش تحلیل نظری زمینهای بررسی و با اصول احیاکنندگی برای منطقه مورد مطالعه بومیسازی شد. در نهایت با استفاده از تحلیل مصابحهها با نرمافزار MAXQDA، دستورالعمل توسعه احیای گردشگری بر اساس توانمندسازی ذینفعان منطقه تدوین گردید.
