دیوان اروپایی حقوق بشر و اصل عدم بازگرداندن
نویسندگان
1 دانشیار، گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانش آموخته دکتری حقوق بین الملل، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2019.277879.1950چکیده
امروزه مهاجرت اجباری افراد، کشورهای اروپایی را بسیار متأثر کرده است. اصولاً افراد نباید به دلایلی چون نژاد، مذهب، ملیت، عضویت در یک گروه اجتماعی خاص یا عقیدۀ سیاسی با آزار و اذیت و یا خشونت در وطنشان مواجه شوند. در این زمینه دیوان اروپایی حقوق بشر، با تفسیر مادة 3 کنوانسیون اروپایی حقوق بشر، حمایت از پناهندگان را نیز میسر ساخته است. در این مقاله، با مطالعه و بررسی معاهدات بینالمللی و اروپاییِ مرتبط با پناهندگی، به روش توصیفی ـ تحلیلی، ابعاد حقوقی مسئلة «اصل عدم بازگرداندن» و سپس رویۀ قضایی دادگاه اروپایی حقوق بشر در حمایت از پناهندگان را واکاوی و تحلیل کردهایم. با مقایسة قوانین اتحادیة اروپا و استانداردهای حمایتی از پناهندگان در کنوانسیون اروپایی حقوق بشر میتوان تفاوتهایی را مشاهده کرد که در تحقیق حاضر بدانها پرداخته شده است. گمان میرود همین تناقض موجب برخورد دوگانة دولتهای عضو اتحادیه در این خصوص شده و صدور آرای متفاوت در پروندههای مشابه پناهندگان را در پی داشته است.
