ارائه مدل علی خودپنداشت بر اساس نیرومندی من با نقش واسطه ای ذهنی سازی در افراد دارای علایم اختلال شخصیت مرزی
نویسندگان
1 استادیار رشته روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2 دانشجوی دکتری رشته روانشناسی عمومی دانشگاه آزاد واحد بین المللی ارس
3 گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
4 گروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز
doi
چکیده
این پژوهش با هدف ارائه مدل پیشبینی خودپنداشت بر اساس نیرومندی من با نقش واسطه ای ذهنیسازی در افراد دارای علائم اختلال شخصیت مرزی (BPD) انجام شد. روش پژوهش توصیفی- همبستگی با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری فراد مراجعهکننده به مراکز روانشناسی در شهر تهران با تشخیص اختلال شخصیت مرزی بود. حجم نمونه 250 نفر بود که با توجه به تعداد متغیرها و احتمال ریزش، انتخاب شد. دادهها با استفاده از پرسشنامههای استاندارد خودپنداشت (راجرز، 1938)، نیرومندی من (32 سؤالی با 8 مؤلفه)، ذهنیسازی (فوناگی و همکاران، 2016) و اختلال شخصیت مرزی (راولینگز و همکاران، 2011) جمعآوری شد. یافتهها نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است نتایج ضرایب مسیر نیز نشان داد که نیرومندی من به طور مستقیم بر خودپنداشت تأثیر مثبت و معناداری داشت. همچنین، نیرومندی من از طریق ذهنیسازی به طور غیرمستقیم بر خودپنداشت تأثیرگذار بود. ذهنیسازی نیز به طور مستقیم بر خودپنداشت تأثیر مثبت و معناداری داشت. نقش واسطه ای ذهنیسازی در رابطه بین نیرومندی من و خودپنداشت به عنوان یک اثر جزئی تأیید شد. در مجموع این پژوهش نشان میدهد که نیرومندی من و ذهنیسازی به عنوان عوامل کلیدی در بهبود خودپنداشت افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی نقش دارند و تقویت نیرومندی من و توانایی ذهنیسازی میتواند به بهبود خودپنداره و کاهش علائم اختلال شخصیت مرزی کمک کند. به نظر می رسد این نتایج میتواند در طراحی مداخلات روانشناختی برای افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مورد استفاده قرار گیرد.
