اثربخشی پارادوکس درمانی به روش PTC بر نشانه های اضطراب، سلامت روانی و استحکام من
نویسندگان
1
2 استاد دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران.
3 گروه روانشناسی دانشکده علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس
doi
چکیده
این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی پارادوکسدرمانی به روش PTC بر کاهش نشانههای اضطراب، افزایش سلامت روانی و تقویت استحکام من در افراد دارای نشانههای اضطراب انجام شد. طرح پژوهش از نوع شبهآزمایشی با مراحل پیشآزمون، پسآزمون، و پیگیری یکماهه و سهماهه بود. شرکتکنندگان شامل ۴۷ فرد مضطرب بودند که به روش نمونهبرداری در دسترس از مراجعان به کلینیک¬های روانشناختی شهر یزد انتخاب شدند و به سیاهۀ اضطراب بک (بشارت، 2006)، سیاهۀ سلامت روانی (بشارت، 2009)، مقیاس استحکام من (بشارت، 2017 الف) و مقیاس تغییرات درمانی (بشارت، 2004) پاسخ دادند. جلسات پارادوکسدرمانی به روش PTC، در فاصلۀ دو هفته یکبار به مدت 45 دقیقه برای شرکت¬کنندگان برگزار شد. نتایج تحلیل واریانس نشان داد که پارادوکسدرمانی بهطور معناداری موجب کاهش نشانههای اضطراب، و افزایش سلامت روانی و استحکام من در گروه مورد بررسی شده است و در پیگیریهای یک ماه و سه ماه بعد اثری از بازگشت نشانه¬ها دیده نشد. همچنین، تغییرات مثبت درمانی درکشده توسط مراجعان و درمانگر تا سه ماه پس از اتمام جلسات پایدار باقی ماند. این یافتهها از اثربخشی پایدار و چندبُعدی پارادوکسدرمانی به روش PTC در بهبود مؤلفههای روانشناختی کلیدی در افراد مضطرب حمایت میکنند و تلویحات عملی مهمی برای کاربرد این رویکرد در نظام خدمات سلامت روانی دارند.
