تأثیر بی وزنی شبیه سازی شده بر ساختار فولیکولی تخمدان و سطح استرادیول در موش صحرایی

نویسندگان

1

2

3 دانشگاه سمنان

doi
10.66224/ismj.28.3.644
چکیده

زمینه: سکونت طولانی مدت انسان در فضا، که به لطف پیشرفت در سفرهای فضایی امکان پذیر شده است، ممکن است عملکرد سیستم های فیزیولوژیکی مختلف را مختل کند. با توجه به نیاز مبرم به حفظ سلامت فضانوردان در طول و پس از ماموریت ها، این مطالعه اثرات بی وزنی شبیه سازی شده را با استفاده از مدل تعلیق اندام حرکتی عقبی در موش های صحرایی ماده، با تمرکز بر عملکرد سیستم تولید مثل، بررسی نموده است. مواد و روش ها: بیست موش صحرایی از نژاد ویستار به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه کنترل تحت جاذبه طبیعی ویک گروه بی وزنی شبیه سازی شده که به مدت چهار هفته تحت تعلیق اندام حرکتی عقبی قرار گرفتند. پس از پایان دوره، سطح استرادیول خون، اندازه تخمدان و وضعیت فولیکولی (فولیکول های اولیه، ثانویه، گراف، آنترال و جسم زرد) را ارزیابی گردید. یافته ها: گروه بی وزنی افزایش قابل توجهی در سطح استرادیول نشان داد که با کاهش اندازه تخمدان و کاهش تعداد فولیکول های ثانویه و گراف همراه بود. با این حال، تعداد فولیکول های اولیه و آنترال و همچنین جسم زرد تغییرات معنی داری نشان نداد. نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که شرایط بی وزنی شبیه سازی شده بر عملکرد تخمدان ها و ساختار فولیکولی تأثیرات منفی داشته است. این مسئله ممکن است بر باروری زنان فضانورد اثرگذار باشد. این یافته ها بر اهمیت نظارت دقیق بر سلامت باروری در طول مأموریت های فضایی و توسعه استراتژی های پیشگیرانه برای کاهش اختلالات فیزیولوژیکی مرتبط با بی وزنی تأکید می کند.