بررسی پیش بینی کننده های رفتارهای درمانی بیماری سل بر اساس انگ اجتماعی و نظریه شناختی اجتماعی در جنوب شرق ایران
نویسندگان
1 دانشگاه علم و صنعت ایران
2
3
4
5
doi
10.66224/ismj.28.3.675چکیده
زمینه: بیماری سل مهمترین علت مرگ ناشی از یک عامل عفونی در جهان است. مطالعه با هدف بررسی پیش بینی کننده های رفتارهای درمانی بیماری سل در بیماران سیستان انجام شد . مواد و روش ها: مطالعه بر روی ۲۰۰ بیمار مسلول که در فاصله زمانی آذر ۱۴۰۱ تا آذر ۱۴۰۲ در منطقه سیستان استان سیستان و بلوچستان تشخیص و تحت درمان بودند انجام شد. بیماران بر اساس سرشماری وارد مطالعه شدند. داده ها از طریق یک پرسش نامه که روایی و پایایی آن از طریق متخصصان و آزمون آلفای کرونباخ تأیید شده بود گردآوری گردید. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار، فراوانی و درصد) و آمار تحلیلی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی) در نرم افزار SPSS ویرایش ۲۱ در سطح معناداری ۰/۰۵> P تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: میانگین سنی بیماران ۲۰/۲۱±۵۵/۱۳ سال و اکثریت آن ها زن (۶۷/۳ درصد) و بیسواد (۷۰/۴ درصد) بودند. رفتارهای درمانی بیماری با سازههای خودتنظیمی، خودکارآمدی، ارزیابی پیامد و حمایت اجتماعی رابطه معنیدار آماری نشان داد. بر اساس آزمون رگرسیون خطی، سازه های حمایت اجتماعی و ارزیابی پیامد به میزان ۰/۳۴ رفتارهای درمانی بیماری سل را پیشبینی کردند. نتیجه گیری: سازه های حمایت اجتماعی و ارزیابی پیامد پیش بینی های رفتارهای کنترل و درمان بیماری سل بودند . انگ اجتماعی برخلاف انتظار، نقش پیش بینی کننده ای در رفتارهای مرتبط با درمان سل در این جمعیت نداشت. این یافته اهمیت تمرکز بر عوامل تقویت کننده توانمندی فردی و حمایتی را در طراحی مداخلات ارتقای رفتارهای درمانی بیماری سل را پررنگ می کند. همچنین در مداخلات آموزشی ساختارمند بکارگیری سازه های حمایت اجتماعی و ارزیابی پیامد شانس موفقیت برنامههای آموزشی را افزایش خواهد داد.