انسان در جهانبینی شمس تبریزی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب
doi
چکیده
جهانبینی فردی یا گروهی، به طور کلی، مجموعه نگرشهای فرد یا گروهی خاص، در باب جهان هستی، خالق هستی و انسان را در بر میگیرد. اهمیت بررسی جهانبینی از آنجا سرچشمه میگیرد که اعمال انسانها بر اساس جهانبینی آنها صورت میپذیرد. در سخنان باقی مانده از شمس تبریزی در مقالات، نکتهها و موضوعهای فراوانی بیان شده است که با بررسی دقیق آنها میتوان جهانبینی شمس تبریزی را دریافت. هدف این مقاله تبیین نگرش شمس در باب انسان - به عنوان یکی از مبانی شناخت جهانبینی وی- است. به منظور حصول نتیجهای استوار و دقیق، در این پژوهش، همۀ مطالب وسخنان شمس تبریزی در کتابِ مقالات، مورد بررسی قرار گرفته و استدلالها و شواهد مبتنی بر مجموعه سخنان وی است. با توجه به آنکه عارفان، اغلب به انسان، در سه ساحت انسان و خویشتن، انسان و خدا، و انسان و همنوعان توجه میکنند، مباحث این پژوهش نیز، غالب سخنان مهم شمس را در سه زمینۀ فوق در بر میگیرد. در این مقاله، مقام و جایگاه برجستۀ انسان در نگاه این عارف ـ که براساس نگرش وحدت وجودی وی بوده است ـ و توجه جدّی و مسئولانه شمس در برابر همۀ انسانها (و نه فقط انسان کامل)، نشان داده شده است.