تحلیل in silico اپی توپ های ایمونوژنیک در پروتئین VP2 پارو ویروس سگ و بهینه سازی کدونی برای طراحی واکسن چند ظرفیتی
نویسندگان
1
2
3
4 دانشگاه صنعتی شریف
5
doi
10.61882/ismj.27.6.418چکیده
زمینه: ویروس پاروویروس سگ یکی از عوامل اصلی گاستروآنتریت ویروسی شدید در سگ هاست. با وجود واکسیناسیون، ظهور سروتیپ های جدید و جهش در پروتئین VP2 ممکن است باعث کاهش اثربخشی واکسن شود. از این رو، شناسایی نواحی ایمونوژنیک مشترک و خاص هر سروتیپ جهت طراحی واکسن نوترکیب، اهمیت زیادی دارد. هدف از این مطالعه طراحی و بهینه سازی یک واکسن نوترکیب از نواحی ایمونوژن محافظت شده پروتئین VP2 از سروتیپ های مختلف CPV است. مواد و روش ها: توالی آمینواسیدی پروتئین VP2 از چهار سروتیپ مختلف CPV از پایگاه NCBI استخراج و با Clustal Omega هم تراز شد. به منظور تحلیل ویژگی های ساختاری و ایمونولوژیکی، از ابزارهایی نظیر SignalP ، TOPOCONS و DIpro استفاده شد. همچنین، حلالیت، ساختارهای دوم و سوم و ویژگی های فیزیکوشیمیایی با کمک سرورهای Protein-Sol ، I-TASSER و ProtParam بررسی گردید. توالی ژن کدکننده نیز برای بیان در E. coli بهینه سازی و ساختار دوم mRNA با MFOLD تحلیل شد. یافته ها: نتایج هم ترازی پنج اختلاف کلیدی در ناحیه آمینواسیدی ۴۵۰-۲۸۵ نشان داد. تحلیل ساختار سوم حاکی از آن بود که این ناحیه به صورت دو زائده سطحی از ساختار اصلی پروتئین بیرون زده و دو موقعیت جهش یافته ۲۹۷ و ۴۲۶ در رأس این زائده ها قرار دارند. حذف ۲۰ آمینواسید ابتدایی موجب بهبود پایداری ساختار و کاهش شاخص ناپایداری به حدود ۲۹ شد. همچنین، بهینه سازی کدونی باعث افزایش شاخص CAI به 0/79 و کاهش انرژی آزاد mRNA به ۵۹۷ کیلوکالری بر مول گردید. نتیجه گیری: طراحی واکسن کایمر نوترکیب ناحیه ۴۵۰-۲۸۵ از پروتئین Vp2 از سروتیپ ها، پیشنهاد می شود. با وجود نتایج امیدوارکننده ی in silico ، ارزیابی آزمایشگاهی بیان پروتئین و پاسخ ایمنی در مدل های حیوانی ضروری است.