نقش سازمان بینالمللی دریانوردی در تدوین و اجرای مقررات برچیدهسازی تأسیسات فراساحلی متروکه
نویسندگان
1 دانشیار گروه مهندسی دریا، دانشگاه صنعت نفت آبادان، اهواز، ایران
2 دانشجوی دکتری مدیریت قراردادهای بینالمللی نفت و گاز، گروه حقوق خصوصی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه حقوق بینالملل دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2023.355665.3276چکیده
طی دهههای اخیر، با گسترش عملیات بهرهبرداری نفت و گاز در مناطق دریایی، تأسیسات فراساحلی متروکه یا بدون استفادة زیادی باقی مانده که آثار این تأسیسات بر ایمنی دریانوردی و محیط زیست دریایی یکی از چالشهای نوظهور و برجسته حقوق بینالملل است. ازاینرو ضروری است حقوق بینالملل از طریق ترتیبات سازمانی در این موضوع وارد شود. این تحقیق با استفاده از منابع کتابخانهای، بر آن است تا به تحلیل نقش سازمان بینالملل دریانوردی (آیمو) بهعنوان سازمان بینالمللی صلاحیتدار دربارة ایمنی دریانوردی و حفاظت از محیطزیست دریایی در موضوع برچیدهسازی تأسیسات فراساحلی ثابت یا شناور متروکه یا بدون استفاده، بپردازد. نتایج این پژوهش نشان میدهد هرچند این سازمان از طریق دستورالعملهای الزامآور۱۹۸۹ توانسته به این مسئله بپردازد، اما نقصان و عدمشفافیت لازم موجب عدم فراگیری این سند شده است. افزون بر این سازمان بینالمللی دریانوردی امین و مسئول حسن اجرای چند سند بینالمللی الزامآور جهت تضمین حفاظت محیط زیست دریایی و حمایت از ذینفعان دریا است اما، این اسناد هم ابهامات متعددی دربارة موضوع برچیدهسازی در سطح بینالمللی دارند. ازاینرو لازم است سازمان مذکور در قالب یک کنوانسیون جهانی اختصاصی شرایط تدوین، تنظیم و الزام به اجرای مقررات برچیدهسازی را با کمک مقررات پیمانهای منطقهای، فراهم سازد.
