تأثیر مربیگری سازمانی و خود توسعهای بر تناسب فرد- سازمان و بهرهوری نیروی انسانی با نقش میانجی عجین شدن با شغل (مطالعه موردی)
نویسندگان
1 گروه مدیریت دولتی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران
2 گروه مدیریت دولتی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.
3 گروه مدیریت دولتی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.
doi
10.30495/jom.2023.1983322.1083چکیده
هدف این پژوهش تأثیر مربیگری سازمانی و خود توسعهای بر تناسب فرد- سازمان و بهرهوری نیروی انسانی با نقش میانجی عجین شدن با شغل میباشد . پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش، توصیفی- پیمایشی بوده است. جامعه آماری کارکنان بانک ملی استان آذربایجان غربی بودند که حجم نمونه آماری با استفاده از فرمول کوکران 238 نفر برآورد و به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شدند. ابزار جمعآوری اطلاعات، پرسشنامه استاندارد بود. فرضیههای پژوهش با استفاده از نرمافزارهای PLS نسخه 3 و SPSS با روش مدلسازی معادلات ساختاری مورد آزمون قرار گرفت. نتایج نشان داد که مربیگری سازمانی و خود توسعهای بر تناسب فرد- سازمان و بهرهوری نیروی انسانی تأثیر دارد. همچنین تأثیر عجین شدن با شغل بر تناسب فرد- سازمان و بهرهوری نیروی انسانی تأیید شد و نتیجه گرفته شد عجین شدن با شغل در تأثیر مربیگری سازمانی و خود توسعهای بر تناسب فرد- سازمان و بهرهوری نیروی انسانی نقش میانجی ایفا میکند.
