بررسی تعداد ضربان قلب و جذب ریوی در اسکن پرفیوژن میوکارد با دی پیریدامول در بیماران مشکوک به بیماری کرونر قلب و ارتباط آن ها با عوامل خطر بالینی
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی شیراز
2
3
doi
10.61186/ismj.27.3.205چکیده
زمینه: یافته های غیرتصویربرداری در اسکن پرفیوژن میوکارد ( MPI ) ممکن است در بیماران مشکوک به بیماری کرونر قلب ( CAD ) کمک کننده باشند. هدف از این مطالعه بررسی تعداد ضربان قلب و جذب ریوی و ارتباط آن ها با عوامل خطر بالینی در این بیماران بود. مواد و روش ها: 354 بیمار (98 مرد و 256 زن) غیرسیگاری بدون سابقه بیماری ریوی و مشکوک به CAD که برای انجام MPI با دی پیریدامول در سال 1401 به پزشکی هسته ای کوثر سنندج مراجعه کرده بودند مورد بررسی قرار گرفتند. ضربان قلب استراحت ( RHR )، حداکثر ضربان قلب بعد از تزریق دی پیریدامول ( PHR ) و نسبت جذب ریه به قلب ( LHR ) در فاز استرس اندازه گیری شده و ارتباط آن ها با سن، جنس، شاخص توده بدن، دیابت، پرفشاری خون و چربی خون بالا در دو گروه با اسکن طبیعی و غیرطبیعی بررسی شدند. یافته ها: در بیماران مبتلا به دیابت یا پرفشاری خون، RHR بطور معنی داری بالاتر از بیماران غیردیابتی و غیر فشار خونی بود. ارتباط معنی دار PHR تنها با سن و جنس مشاهده شد (0/0001 P< ). در آنالیز رگرسیون چند متغیری، همبستگی معنی دار بین LHR با اسکن غیرطبیعی (0/03= P ) و جنس مذکر (0/01= P ) دیده شد. نتیجه گیری: گرچه دیابت و پرفشاری خون باعث افزایش RHR می شدند ولی تنها عوامل مؤثر بر PHR ، سن و جنس بودند به طوری که کمترین پاسخ ضربان قلب به دی پیریدامول در افراد مسن و مردان مشاهده شد. علاوه بر اسکن غیرطبیعی، جنسیت مذکر نیز احتمال LHR غیرطبیعی را افزایش می داد.