اثرات محافظتی ویتامین E در برابر آسیب های ناشی از سرترالین بر بافت بیضه موش سوری بالغ نژاد NMRI

doi
10.52547/ismj.24.6.582
چکیده

زمینه: سرترالین از پرمصرف ترین داروهای ضدافسردگی در جهان می باشد که در ارتباط با عوارض این دارو بر دستگاه تولیدمثل اطلاعات زیادی در دسترس نیست. مطالعه حاضر به منظور ارزیابی اثرات محافظتی ویتامین E در برابر آسیب های ناشی از سرترالین بر بافت بیضه موش سوری انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 40 سر موش نر بالغ به هشت گروه پنج تایی تقسیم شدند. گروه اول کنترل که سرم فیزیولوژی را بهمقدار 3/0 میلی لیتر به صورت خوراکی و روزانه دریافت کرد. گروههای دوم، سوم و چهارم سرترالین را به ترتیب به میزان 5، 10 و 20 میلیگرم بهازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت خوراکی و روزانه دریافت کردند. گروه پنجم، ویتامین E را به میزان 100 واحد بین المللی به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت خوراکی و روزانه دریافت نمود. گروه های ششم، هفتم و هشتم، سرترالین را به ترتیب به میزان 5، 10 و 20 میلیگرم بهازای هر کیلوگرم وزن بدن بههمراه ویتامین E به میزان 100 واحد بین المللی به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت خوراکی و روزانه دریافت کردند. پس از 42 روز، نمونه های بافتی بیضه جمع آوری و جهت بررسی های هیستومورفولوژی، هیستومورفومتری و هیستوشیمیایی استفاده گردید. دادهها با نرم افزار SPSS ویرایش 19 به روش آنالیز واریانس یکطرفه و تست توکی و در سطح معنیداری 05/0> p تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: سرترالین موجب تغییرات مخرب هیستومورفولوژی و هیستوشیمیایی بافت بیضه و همچنین کاهش معنی دار قطر لولههای منی ساز، ارتفاع اپی تلیوم زایگر، تعداد اسپرماتوسیت ها، تعداد سلول های لیدیگ و سرتولی و نیز شاخص جانسن نسبت به گروه کنترل گردید (05/0> p ). تجویز ویتامین E موجب بهبود وضعیت هیستومورفولوژی، هیستوشیمیایی و افزایش معنیدار مقادیر پارامترهای هیستومورفومتری نسبت به گروههای دریافت کننده سرترالین در بافت بیضه گردید (05/0> p ). نتیجه گیری: ویتامین E میتواند اثرات منفی بر پارامترهای هیستومورفولوژی، هیستومورفومتری و هیستوشیمیایی در بافت بیضه موشهای دریافتکننده سرترالین را بهبود بخشد.