توکسینولوژی سنگ ماهی(Synanceja spp.) ، از الف تا یاء: یک مطالعه مروری
نویسندگان
1 دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.52547/ismj.24.4.300چکیده
اعتقاد بر این است که سنگ ماهی، زهرآگین ترین، خطرناک ترین و حتی کشنده ترین ماهی برای انسان و جانوران است که تاکنون در جهان شناخته شده است . دستگاه زهری آن ها شامل 13-12 هیپودرمیک پشتی، دو پلیویک و سه خار مقعدی است که حاوی زهر هستند . خارهای سینه ای تزئینی بوده و زهری نیستند . زهر آن ها حاوی مخلوطی از پروتئین های آنزیمی و غیرآنزیمی نظیر استونوستوکسین، تراکینیلیزین، وروکوتوکسین و نئووروتوکسین با فعالیت های بیولوژیک و مکانیسم های سمیت مختلف است . آن ها با مکانیسم های گوناگونی، بر روی گیرنده ها و کانال های یونی عمل می کنند و موجب عوارض برجسته موضعی و سیستمیک در جانوران تلقیح شده با زهر می شوند . بیشتر پروتکل های معمولی مدیریت مسمومیت شامل احیای اولیه، تسکین علائم درد با آب گرم (45 درجه سانتی گراد ) ، کاربرد آنتی ونوم برای رفع علائم موضعی سیستمیک یا شدید و برداشتن تیغ ها یا دیگر اجسام خارجی با جراحی می باشند . توصیه های متعددی در مورد استفاده از غوطه وری ارگان مورد تهاجم در آب داغ، به عنوان یک اقدام اولیه وجود دارد . آنتی بیوتیک ها در زخم های عمیق به دلیل شیوع زیاد زخم به همراه، نکروز و عفونت های ثانویه، پیشنهاد می گردند . مانند هر چیز دیگری، پیشگیری بهتر از درمان است و باید در آب های مناطقی که سنگ ماهی وجود دارند، کفش پوشید و آگاهانه قدم برداشت .