شیوههای ترغیب در متون عرفانی با تکیه بر منظومة حقیقةالحقّ یا آینة حقّنما
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد دهاقان
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد دهاقان
3 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد دهاقان ـ
4 استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
ترغیب، در متون عرفانی و دینی جایگاه ویژهای دارد؛ همچنین مهمتر از تحذیر و عامل هدایت غیرمستقیم افکار عمومی است. جستار حاضر موضوع ترغیب در متن حقیقةالحقّ یا آینة حقّنما اثر عبداللطیف چشتی را به منظور نشان دادن تلاش سرایندة این منظومه در جلب سالکان به سمت عرفان توحیدی و نیز چگونگی جاودانه ساختن نام فرقة متبوع خود یعنی چشتیّه را در تاریخ متون عرفانی بررسی میکند. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و شیوهای نقادانه (برگرفته از شیوههای جدید زبانشناسی و تحلیل متن با الهام از نظریّات کارکردگرایانة یاکوبسن و لاسوِل) طرّاحی شده و به سبک آنان، ترغیب را در پنج محور عقلانی و استدلالی، جوّ ترغیب، محرّک، مخاطب، پاداش و محتوای ترغیب بررسی کرده است. نتایج تحقیق نشان میدهد علاوه بر رعایت امتیازات و آرایههای کلامی که ارزش ادبی فراوانی برای این اثر آفریده، کاربست مناسب و پربسامد ترغیب به عنوان یک شیوة آموزشی، بر غنای تعلیمی این متن افزودهاست.