حفاظت از حقوق کودک در فضای سایبر از منظر نظام ملل متحد و حقوق ایران
نویسندگان
1 استادیار، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدة حقوق، دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران.
2 دانشآموختة کارشناسی ارشد حقوق بینالملل، دانشکدة حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
10.22059/jplsq.2023.354245.3256چکیده
توسعة روزافزون فناوریهای ارتباطی و نفوذ آن به لایههای مختلف زندگی بشر، علیرغم ایجاد فرصتها و تسهیلات فراوان، تهدیداتی را نیز در پی داشته است. آسیبپذیری کودکان در مقایسه با سایر گروههای جامعه، لزوم تدوین سازوکارهای ویژه برای حفاظت از حقوق آنان در فضای سایبر را به مقولهای اجتنابناپذیر مبدل میسازد. با دقت نظر در اسناد ملل متحد، این مطلب مستفاد میشود که از یک سو، عمدة آنها در زمرة اسناد الزامآور محسوب نمیشوند و از سوی دیگر، سازوکارهای حمایتی مندرج در اسناد مزبور از بازدارندگی کافی برخوردار نیست. در سطح داخلی نیز، تلاش نهادهای سیاستگذار اغلب به مصوباتی منجر شده است که بهصورت بسیار کلی به موضوع پرداخته و از احصای مصادیق نقض حقوق کودکان در فضای سایبر و ارائه راهکارهای قانونی برای مقابله با آنها خودداری کردهاند. پرسش اصلی پژوهش حاضر آن است که لوازم قانونگذاری مطلوب در این موضوع چیست؟ این مقاله با روشی توصیفی-تحلیلی به این نتیجه نائل میشود که راهکار پیشنهادی برای حل این چالش، ایجاد چارچوب قانونی واحد است که عوامل تهدیدکنندة امنیت کودک در فضای سایبر را احصا کرده و راهکارهای مناسب و کارامدی را متناسب با نوع آن آسیب، برای مقابله با آنها پیشبینی کند.