تغییرات سرمی آیریزین متعاقب ورزش استقامتی و محدود کردن کالری در رت های چاق و هیپرتری گلسیریدمیک

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی

2

3

4

5

6

doi
چکیده

زمینه: هدف از این مطالعه تأیید فرضیه ای است که نشان می دهد آیریزین به عنوان یک آدیپومیوکاین در افزایش مصرف انرژی و تولید گرما در بافت چربی قهوه ای پس از ورزش استقامتی و محدودیت کالری نقش دارد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 28 سر رت نر نژاد ویستار (180 تا 250 گرم) به چهار گروه شامل کنترل استاندارد ( STC )، رژیم غذایی پرچرب و کربوهیدرات ( HFC )، اصلاح رژیم غذایی ( S-HFC ) و ورزش ( EXE ) تقسیم شدند. 16 هفته ابتدایی با استفاده از مدل خاص (رژیم غذایی HF-HC برای مدت طولانی)، صرف ایجاد چاقی و هایپرتری گلیسریدمی شد و پس از آن به مدت پنج هفته درمان برای دو گروه انجام شد ( EXE و S-HFC ). از ابتدای هفته هفدهم رژیم غذایی گروه S-HFC به غذای استاندارد تغییر کرد و گروه EXE هفته ای 5 روز، هر روز به مدت 20 دقیقه بر روی تردمیل دویدند. گروه های STC و HFC رژیم غذایی ثابت ( HF-HC برای HFC و غذای استاندارد برای STC ) تا انتهای پروژه داشتند. پروفایل لیپیدی به روش اسپکتروفتومتری و آیریزین به روش الایزا سنجیده شد. یافته ها: مدل مورد استفاده ما منجر به افزایش معنادار تری گلیسرید (0.000= P ) و وزن (0.001= P ) شد. پس از انجام مداخلات درمانی، میزان تری گلیسرید سرم کاهش یافت (0.011 = P )؛ تغییرات دیگر اجزای پروفایل لیپیدی، وزن (0.444= P ) و آیریزین (0.197= P ) معنادار نبود. همبستگی میان آیریزین و تری گلیسرید دیده نشد (0.071 = r ،0.693 = P ). نتیجه گیری: رژیم غذایی در ایجاد هایپرتری گلیسریدمی و افزایش وزن موفق بود. تمرینات ورزشی و اصلاح رژیم غذایی منجر به کاهش چشمگیر میزان تری گلیسرید سرم شد، اما در کاهش وزن به شکل معنادار مؤثر نبود. همبستگی میان سطوح تری گلیسرید و آیریزین به دست نیامد.