بررسی وضعیت محیط¬زیستی شهرستان شادگان در راستای توسعه پایدار منطقه¬ای براساس مدل DPSIR
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای، گروه محیط¬زیست، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
2 دانشیار گروه محیط¬زیست، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. * (مسوول مکاتبات)
doi
چکیده
زمینه و هدف: توسعه پایدار منطقهای بهعنوان یک پارادایم جهانی، به دنبال راههایی برای مقابله بر تهدیدات محیطزیستی است و هدف آن افزایش تعاملات بین جامعه و طبیعت است. این مطالعه به بررسی وضعیت محیطزیستی شهرستان شادگان از دریچه توسعه پایدار منطقهای با استفاده از چارچوب DPSIR میپردازد روش بررسی: برای دستیابی به این هدف در سال 1403، ابتدا چارچوب مفهومی با استفاده از تحلیل اسناد، تحقیقات کتابخانهای، بازدید میدانی و مصاحبه با کارشناسان تدوین شد. برای تجزیه و تحلیل آسیبپذیری محیطزیست شهرستان شادگان، از تکنیک DPSIR استفاده گردید. یافتهها: هفت نیروی محرکه موثر بر شهرستان شناسایی شد، که شامل فعالیت کشاورزی، توسعه صنایع پایه، توسعه شهری، تغییرات اقلیمی، پسماند، توسعه راههای ارتباطی و عدم هماهنگی در مدیریت یکپارچه شهری است. این نیروها بهطور مستقیم و غیرمستقیم بر منابع طبیعی، تنوع زیستی و منابع اقتصادی-اجتماعی تاثیر میگذارد. بحث و نتیجهگیری: با توجه به نتایج، رویکرد یکپارچه و همکاری بین نهادهای مختلف برای مدیریت چالشها و بهبود وضعیت محیطزیست و کیفیت زندگی ساکنان شهرستان شادگان ضروری میباشد. چارچوب DPSIR این مطالعه روابط میان نیروهای محرکه، فشارها و پیامدهای محیطزیستی را روشن میکند و راهکارهای عملی برای بهبود شرایط ارایه میدهد. در نتیجه یافتهها نقشهای برای مدیریت پایدار منابع طبیعی و ارتقای استاندارهای زندگی در شهرستان شادگان ارایه میدهدکه به طور بالقوه بهعنوان الگویی برای توسعه پایدار منطقهای در سایر مناطق مشابه عمل میکند.