بررسی تطبیقی طرحوارة نیرو بر سیر و سلوک عارف (در مثنوی معنوی مولانا و قصیدة تاﺋﻴﻪ کبرای ابنفارض)
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30495/mmlq.2022.697079چکیده
طرحوارة نیرو، یکی از مؤلفههای مهم در زبانشناسی شناختی است که اساس استعارة مفهومی را تشکیل میدهد. مارک جانسون، طرحوارة نیرو را به هفت بخش تقسیم میکند که با استفاده از آن، میتوان مراحل گذار عارف را در متون عرفانی بررسی کرد. جستار حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی درصدد است مسئلة انواع طرحوارههای نیرو و چگونگی تأثیرشان را بر سیر و سلوک عارف، در مثنوی معنوی مولانا و قصیدة تائیة کبرای ابنفارض بررسی کند. نتایج تحقیق بیانگر آن است که طرحوارة اجبار، در دو مقولة واژگانی و دستوری قابل بررسی است. سراسر مثنوی معنوی و قصیدة تائیة کبرا، دربرگیرندة طرحوارة حرکتی است که در آن عارف، با مانعهایی مواجه میشود که این مانعها، بسان سدّی قدرتمند عمل میکنند و عارف را از درنوردیدن مراحل سلوک باز میدارند. در طرحوارة نیروی مقابل، دو نیرو به شدّت به یکدیگر برخورد میکنند که برآیند این دو نیرو، منجر به ایجاد وحدت میشود. در طرحوارة رفع مانع، مولانا و ابنفارض عناصری چون ریاضت، تجرید و دوری از تناسخ را در زدودن مانعها موثّر میدانند. در طرحوارة انحراف از جهت، هر دو شاعر علوم ظاهری را، عامل مهمی در توقف و ایستایی عارف به شمار آوردهاند.