طبقهبندی و تحلیل کارکرد اشیای مقدّس در شفابخشی (با تاکید بر مهمترین متون منثور عرفانی تا قرن هفتم هجری)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)
2 دانشیار دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره) قزوین
3 استاد دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره) قزوین
doi
10.30495/mmlq.2024.709385چکیده
شفابخشی یکی از مهمترین کرامتهای مشایخ صوفیه است. برخی از این شفابخشیها، از طریق اشیای مقدّس و متبرّکی صورت میگرفته که متعلق به مشایخ متصوفه است. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی به واکاوی و تبیین کارکرد این اشیا در بخشی از متون عرفانی فارسی پرداخته و آن را با پیشینههای اسطورهای و دینی تحلیل کرده است. براساس پژوهش حاضر، اشیای شفابخش در سه گروه جای دارند: نخست مکتوبات؛ شامل دستنوشتههای مشایخ، حرزها و تعویذه، شعرها و نامهها، سپس جامهها و انواع پوششهای مشایخ؛ از جمله خرقه، پیراهن، لباچه، کلاه و نعلین، و در آخر؛ خوراکها، نیم خوردهها، آب دهان و اشیای متعلق به آن (همچون خلال ). تقدّس، تبرّک و شفابخشی در همه این موارد مشترک است و به واسطه پیوند با مشایخ متصوفه به این اشیا اعطا شده است.