برآورد امید به زندگی در بدو تولد در شهرستان های استان بوشهر در سال های 1385 و 1390
نویسندگان
1
2
3
4 دانشگاه آزاد اسلامی
doi
چکیده
زمینه: امید به زندگی (Life Expectancy) در بدو تولد معرف تعداد سال هایی است که انتظار می رود یک نوزاد به دنیا آمده، به شرط ثابت ماندن شرایط جاری مرگ ومیر، زنده بماند. امید به زندگی در بدو تولد یکی از شاخص های کلیدی سلامت می باشد که بیانگر وضعیت بهداشتی و اجتماعی- اقتصادی هر جامعه می باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی روند تغییرات امید به زندگی در بدو تولد مردم شهرستان های استان بوشهر در یک دوره زمانی از سال 1385 تا 1390 انجام گرفت. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی- مقطعی بر اساس اطلاعات مرگ ومیر سال های 1385 و 1390 واحد آمار معاونت بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی بوشهر انجام گرفت. شهرستان های استان بوشهر بر اساس نزدیکی جغرافیایی به 5 ناحیه تقسیم گردید. سپس امید به زندگی در بدو تولد به تفکیک جنس و جمعیت شهری و روستایی بر اساس روش مستقیم محاسبه گردید. برای محاسبه جدول عمر از روش توصیه شده توسط سازمان جهانی بهداشت استفاده شد. یافته ها: امید به زندگی در بدو تولد مردم استان بوشهر در سال 1385، 2/73 سال (مردان 10/71 و زنان 11/75) بود که بیشترین امید به زندگی مربوط به ناحیه دشتستان 63/74 سال و کمترین آن مربوط به ناحیه بوشهر با 72 سال بود. در سال 1390 نیز امید به زندگی در بدو تولد مردم استان بوشهر 75/75 سال (مردان 98/74 و زنان 53/76) بود که ناحیه دشتی- تنگستان با 05/77 سال بیشترین و ناحیه بوشهر با30/74 سال کمترین امید به زندگی را در استان داشتند. نتیجه گیری: طی سال 1385 تا 1390، مقدار افزایش امید به زندگی در بدو تولد در مردان بیشتر از زنان بوده است. با توجه به تفاوت امید به زندگی در بدو تولد بین نواحی 5 گانه، به نظر می رسد امید به زندگی محاسبه شده شاخص مناسبی برای بیان عدم توزیع یکسان امکانات بهداشتی و اجتماعی- اقتصادی در نواحی مختلف استان می باشد.