بررسی تاثیرات گانودریک اسید و نانوذره مس بر تولید آفلاتوکسینB1 توسط آسپرژیلوس فلاووس

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه میکروبیولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران

2 گروه میکروبیولوژی، دانشگاه آزاد واحد اسلامی واحد بین‌المللی کیش، کیش، ایران.

3 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه میکروبیولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران

4 گروه میکروبیولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی تهران شمال، تهران، ایران

5 استادیار، گروه میکروبیولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران

doi
https://doi.org/10.82363/jmw.2025.1216414
چکیده

سابقه و هدف: آفلاتوکسین B1  از مهمترین سموم قارچی که از طریق مصرف مواد غذایی به بدن انسان وارد شده واثرات سرطان زایی در انسان دارد. قارچ های خوراکی- دارویی کلاهدار حاوی مواد موثره با اثرات ضد میکروبی، ضد سرطانی می باشند.  هدف این مطالعه بررسی اثرات بازدارندگی و ضد توکسین‌زایی گانودریک اسید مشتق از گانودرما لوسیدوم Ganoderma lucidum و نانوذره مس به‌صورت مستقل و هم‌افزا بر رشد آسپرژیلوس فلاووس Aspergillus flavus و تولید آفلاتوکسین B1 بود. مواد و روش‌ها: در این پژوهش تجربی، گانودریک اسید و نانوذره مس بر اساس روش‌های استاندارد استخراج و آماده‌سازی شدند. فعالیت ضد قارچی با استفاده از آزمون‌های دیسک دیفیوژن، MIC، MFC و IC50 ارزیابی شد. برای سنجش سطح آفلاتوکسین B1، از کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC) استفاده گردید. یافته‌ها: هر دو ترکیب به‌طور مؤثری رشد قارچ را مهار کردند. نانوذره مس در غلظت µg/ml  125 به‌طور کامل موجب مهار رشد شد (MIC)، در حالی‌که گانودریک اسید در غلظت µg/ml  250 به این اثر دست یافت. با این حال، نتایج HPLC نشان داد که گانودریک اسید به‌طور معنی‌داری آفلاتوکسین B1 را بیش از سایر تیمارها کاهش داد. نتیجه‌گیری: گانودریک اسید می‌تواند به‌عنوان یک ترکیب زیستی، ایمن و مؤثر برای مهار آسپرژیلوس فلاووس و کاهش سطح آفلاتوکسین B1 در مواد غذایی و خوراک دام مطرح باشد. یافته‌ها نشان می‌دهد که افزودن نانوذره مس به این ترکیب، موجب بهبود معنادار عملکرد ضدتوکسین‌زایی نشده و تحقیقات آینده باید به بررسی دقیق‌تر مکانیسم‌های مولکولی این تعاملات بپردازد.