پايش استافيلوكوكوس اورئوس هاي مقاوم به متي سيلين(MRSA) در بیمارستان‌های تهران: مقاومت آنتي بيوتيكي، تشكيل بيوفيلم و عوامل خطر مرگ

نویسندگان

1 گروه زیست فناوری میکروبی، دانشکده زیست فناوری، دانشگاه تخصصی فناوری های نوین آمل

doi
چکیده

زمینه و هدف: عفونت‌های Staphylococcus aureus ، به ویژه  مقاوم به متی‌سیلین (MRSA) در مراکز درمانی شایع و با افزایش مدت بستری و مرگ‌ومیر همراه است. هدف این مطالعه بررسی فراوانی جدایه‌ها، الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی، تشکیل بیوفیلم و ارتباط فاکتورهای خطر با مرگ‌ومیر در جدایه‌های حساس به متی‌سیلین (MSSA) و مقاوم به متی‌سیلین در بیمارستان‌های تهران بود. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه توصیفی و مقطعی- چندبخشی، ۱۶۰ نمونه بالینی از بیماران بخش مراقبت ویژه دو بیمارستان تهران جمع‌آوری شد. شناسایی S. aureus با روش‌های بیوشیمیایی و مولکولی مبتنی بر ژن‌های nucA و mecA انجام شد. حساسیت آنتی‌بیوتیکی با روش دیسک دیفیوژن و تعیین حداقل غلظت بازدارنده بررسی شد. توانایی تشکیل بیوفیلم با استفاده از روش میکروتیتر پلیت ارزیابی شد. داده‌های دموگرافیک و بالینی بیماران برای تحلیل آماری ثبت گردید. یافته‌ها: عفونت S. aureus در ۳۰ بیمار (75/18%) مشاهده شد که 7/46 % آن‌ها MRSA بودند. 60 درصد بیماران مرد و میانگین سنی 5/60 سال بود. بیماری زمینه‌ای در 3/53 % بیماران و نرخ مرگ‌ومیر کلی %50 بود. بین طول مدت بستری در ICU و مرگ‌ومیر ارتباط معنی‌دار داشت. مصرف وِنکومایسین در موارد MRSA بالاتر بود. مقاومت بالا به پنی‌سیلین (%100)، آزیترومایسین (%70)، افلوکساسین (3/63 %) و سیپروفلوکساسین (7/56 %) مشاهده شد. سویه‌های MRSA توان بیشتری در تولید بیوفیلم داشتند و سویه‌های تولیدکننده بیوفیلم مقاومت بیشتری به آزیترومایسین، سیپروفلوکساسین و افلوکساسین نشان دادند. نتیجه‌گیری: شیوع بالای MRSA، مقاومت آنتی‌بیوتیکی و توان بالای تشکیل بیوفیلم و ارتباط آن با مرگ‌ومیر، ضرورت پایش و تدوین راهبردهای درمانی مؤثر در بهبود پیامد بیماران را برجسته می‌کند.