ارزیابی تأثیر آموزش بر فرهنگ ایمنی و خودکارآمدی مهارت احیای قلبی ریوی در مدیران صنعت کاشی شهر یزد؛ 1403

نویسندگان

1 دانشگاه تهران

2

3 دانشگاه تهران

doi
10.18502/tkj.v17i4.20927
چکیده

مقدمه: ایمنی محیط کار و آمادگی در برابر شرایط اضطراری، به ویژه در صنایع تولیدی پرخطر نظیر صنعت کاشی، از اولویت های مدیریتی محسوب می شود. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تأثیر آموزش بر فرهنگ ایمنی و خودکارآمدی مهارت احیای قلبی ریوی در مدیران صنعت کاشی شهر یزد سال 1403انجام شد. روش بررسی: این مطالعه به صورت تجربی از نوع قبل و بعد روی ۳۰ نفر از مدیران میانی و پایه شرکت کاشی نوآوران میبد اجرا شد. دوره آموزشی با طراحی بر اساس مدل ADDIE (Analysis, Design, Development Implementation, Evaluation) در قالب سه جلسه ۴ ساعته برگزار گردید. برای سنجش، از پرسشنامه های فرهنگ ایمنی نوری جباری و همکاران و خودکارآمدی مهارت پایه احیاء قلبی ریوی پادیلا و همکاران استفاده شد. داده ها با آزمون های توصیفی و تحلیلی تی تست زوجی و رگرسیون خطی در نرم افزار SPSS 27 تحلیل شدند. نتایج: میانگین نمره متغیر خودکارآمدی قبل (17/0 ± 98/2) و بعد از آموزش (8/0 ± 11/4) و هم چنین میانگین نمره قبل ( 69/2 ± 0/139) و بعد از آموزش ( 96/2 ± 7/171) در متغیر فرهنگ ایمنی افزایشی بود. با این حال، تفاوت مشاهده شده از نظر آماری معنی دار نبود (05/0 P> ). همچنین، ارتباط خطی بین متغیرهای دموگرافیک و متغیرهای فرهنگ ایمنی (با ضریب تبیین073/0 R 2 = و 05/0 P> برای تمامی عوامل) و خودکارآمدی (با ضریب تبیین 170/0 R 2 = و 05/0 P> برای تمامی عوامل) نیز مشاهده نگردید. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که مداخله آموزشی به تنهایی برای ایجاد تغییرات ساختاری و قابل تعمیم در فرهنگ ایمنی و خودکارآمدی در این گروه کافی نبوده است. برای دستیابی به نتایج قاطع، پیشنهاد می شود آموزش های مستمر، جامع تر، و استفاده از روش های نوین آموزشی و نظارتی با هدف تثبیت تغییرات رفتاری در محیط کار موردتوجه قرار گیرد.