نحوۀ حل اختلاف کار در نظام دادرسی ایران و آمریکا با توجه به معیارهای سازمان بین‌المللی کار

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی دانشکدۀ معارف اسلامی و حقوق دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران

2 استاد گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22059/jplsq.2021.310182.2565
چکیده

دادرسی در حقوق کار با توجه به ماهیت اقتصادی-حقوقی آن، دارای اقتضائات مخصوص خود است، چراکه دخالت دولت در تنظیم روابط کارگر و کارفرما و همچنین آثار اقتصادی گستردۀ حقوق کار، لزوم طراحی نظام دادرسی در جهت رشد اقتصادی کشور و همچنین ادامۀ حیات هر دو گروه را ایجاب می‌کند. سازمان بین‌المللی کار هنجارها و قواعدی را در این زمینه بیان کرده است که می‌تواند هدایتگر کشورها در این زمینه باشد. مضافاً ضرورت دارد از تجارب کشورهای پیشرو در تنظیم روابط کارگری (از جمله آمریکا)، برای بهبود نظام دادرسی کار کشورمان استفاده شود. بنابراین این سؤال مطرح می‌شود که از هنجارهای مطرح‌شده چگونه می‌توان در ارتقای نظام دادرسی کشورمان استفاده کرد. نگارندگان با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد تطبیقی ابتدا تلاش کرده‌اند تا با احصای هنجارهای سازمان بین‌المللی کار در زمینۀ دادرسی کار (در سه حوزۀ استفاده از روش‌های جایگزین حل اختلاف، اصول خاص دعاوی جمعی و اصول مربوط به نحوۀ مشارکت طرفین)، نحوۀ اجرای این هنجارها در دو کشور ایران و آمریکا بررسی کنند. در آمریکا دو فاکتور اول، به‌دلیل استفادۀ گسترده و متنوع از روش‌های جایگزین حل اختلاف و همچنین سازوکارهای رسیدگی به دعاوی جمعی وضعیت بهتری نسبت به ایران دارد که می‌تواند در حل ضعف‌های دادرسی کار ایران استفاده شود؛ اما این امر اجرای هنجار سوم (نحوۀ مشارکت طرفین) را در این کشور به‌درستی تضمین نکرده است.