بررسی ارتباط استرس شغلی با استعداد حادثه پذیری در کارکنان یک شرکت توزیع نیروی برق

doi
10.18502/tkj.v17i3.20030
چکیده

مقدمه: وقوع حوادث منجر به مرگ، باعث جراحت و خسارت های اقتصادی و اجتماعی به کارکنان توزیع برق می شود. استرس شغلی می تواند سبب تأثیر منفی بر عملکر د افراد و بروز رفتار ناایمن گردد که ممکن است تحت تأثیر استعداد حادثه پذیری فرد باشد. با توجه به امکان ارتباط استرس شغلی و استعداد حادثه پذیری با رفتار ناایمن و اینکه رفتارهای ناایمن یکی از ارکان اصلی وقوع حوادث در صنعت برق بوده و غالباً آسیب های جانی و مالی جبران ناپذیری به همراه دارند. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط استرس شغلی با استعداد حادثه پذیری و استفاده از نتایج آن در کاهش حوادث مرتبط انجام شد . روش بررسی: مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی بر جامعه 156 نفری کارکنان یک شرکت توزیع برق به ترتیب در سطح اطمینان، توان آزمون و ریزش، 95%، 90% و 20% در سال 98 انجام شد. داده ها از طریق پرسشنامه های استرس شغلی الیوت و استعداد حادثه پذیری جمع آوری و با نرم افزار 24 SPSS تجزیه وتحلیل شد. نتایج: میزان استرس شغلی در حد متوسط و میزان استعداد حادثه پذیری در حد متوسط و پایین قرار داشت. بین استرس شغلی با استعداد حادثه پذیری در این صنعت رابطه مثبت و معناداری دیده شد(001/0> P ). به ترتیب بین استرس با متغیرهای زمینه ای سابقه کار(منفی، 008/0= p ) و سطح تحصیلات(مثبت، 042/0= P ) و همچنین بین استعداد حادثه پذیری با متغیرهای سن(منفی، 016/0= P )، وضعیت تأهل(010/0= P ) و استعمال سیگار(024/0= P ) ارتباط معناداری وجود دارد . نتیجه گیری: با توجه به افزایش میزان استعداد حادثه پذیری با افزایش استرس کارکنان، نتایج این مطالعه می تواند دلیلی بر توجه بیشتر به مدیریت استرس شغلی کارکنان برای برنامه ‎ ریزی مدیران در کاهش حوادث این صنعت باشد.