بررسی حوادث و جراحات ناشی از کار در بین کشاورزان شهرضای استان اصفهان در سال ۱۴۰۱

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی

2 دانشگاه علوم پزشکی زنجان

3 دانشگاه علوم پزشکی قزوین

doi
10.18502/tkj.v16i4.17562
چکیده

مقدمه: صنعت کشاورزی با جراحت های جدی ناشی از کار در ارتباط است. اهداف این مطالعه تعیین نوع، علت، تعداد حوادث و همچنین عضو آسیب دیده و ارزیابی ارتباط بین نوع حادثه با مشخصات دموگرافیک و عضو آسیب دیده در بین کارگران کشاورزی بود. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، جراحات ثبت شده در پرونده 98 کشاورز حادثه دیده در شهرستان شهرضای استان اصفهان در سال 1401 مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: نتایج مطالعه نشان داد بیشترین حادثه از نوع سقوط (20/59 درصد)، بیشترین جراحت آسیب دست و بازو (70 درصد) و دلیل اصلی حوادث ماشین آلات کشاورزی (90/45 درصد) و بخصوص تراکتور(80/57 درصد) بوده است. سطح سواد و سن به طور معنی داری با نوع حادثه در بین کشاورزان مرتبط بودند به طوری که بیشترین حادثه سقوط در افراد زیر دیپلم (50/61 درصد) و گروه سنی 65-51 سال (60/52 درصد) مشاهده شد. بین نوع حادثه و نوع جراحت نیز ارتباط معنی داری آماری وجود داشت، به طوری که حادثه سقوط منجر به70/65 درصد جراحت دست و بازو، 50 درصد جراحت گردن و 60/65 درصد جراحت پا شد. همچنین بیشترین فراوانی حوادث و میانگین مؤثر سه ماهه به ترتیب در تیرماه و مردادماه مشاهده شد. نتیجه گیری: افزایش موارد واژگونی و افتادن از ماشین آلات بخصوص تراکتور نشان می دهد که باید ویژگی های طراحی و استفاده از کمربندهای ایمنی موردبررسی قرار گیرند و با توجه به اینکه بیشترین جراحات دست و بازو و در افراد میان سال زیر دیپلم مشاهده شد، برگزاری دوره های آموزشی برای کاهش جراحات کشاورزی در این افراد ضروری به نظر می رسد.